Γράφει η Κατερίνα Χριστοδούλου
Υπάρχουν άνθρωποι που θέλουν να είναι δίπλα σου μόνο όταν όλα είναι εύκολα. Όταν ο ήλιος λάμπει, όταν υπάρχει διάθεση για βόλτες, ποτά, ταξίδια, γέλια και όμορφες στιγμές. Θέλουν το καλοκαίρι σου αλλά όχι τον χειμώνα σου!
Θέλουν την εκδοχή σου που χαμογελάει, που έχει ενέργεια, που δεν ζητάει πολλά. Θέλουν τις ανέμελες νύχτες, τις αυθόρμητες εξόδους και τη γλυκιά αίσθηση μιας σχέσης χωρίς βάρος. Όμως μόλις έρθουν οι δύσκολες μέρες, μόλις χρειαστεί υπομονή, κατανόηση, στήριξη ή πραγματικό ενδιαφέρον, ξαφνικά απομακρύνονται.
Και κάπως έτσι γεννιούνται οι επιφανειακές σχέσεις.Σχέσεις που μοιάζουν όμορφες όσο υπάρχει φως αλλά δεν αντέχουν ούτε μια συννεφιασμένη μέρα. Άνθρωποι που σε θυμούνται όταν περνάνε καλά και σε ξεχνούν όταν χρειάζεσαι κάτι περισσότερο από μια παρέα για να γεμίσει η βραδιά τους.
Δεν τους ενδιαφέρει απαραίτητα ποιος είσαι. Τους ενδιαφέρει πώς νιώθουν όταν είναι μαζί σου.
Και υπάρχει διαφορά.
Γιατί το να αγαπάς έναν άνθρωπο σημαίνει να θέλεις να γνωρίσεις και τις δύσκολες πλευρές του. Να είσαι εκεί όταν δεν έχει τίποτα να σου προσφέρει. Να αντέχεις τις σιωπές του, τις ανασφάλειές του, τις κακές του μέρες. Να μη χρειάζεται κάθε συνάντηση να είναι διασκέδαση και κάθε στιγμή να σου επιστρέφει κάτι.
Οι επιφανειακοί άνθρωποι, όμως, συχνά λειτουργούν διαφορετικά. Θέλουν την καλοπέραση χωρίς την ευθύνη. Τη συντροφιά χωρίς τη δέσμευση. Την οικειότητα χωρίς το βάθος. Θέλουν να έχουν πρόσβαση στη ζωή σου, αρκεί η ζωή σου να μην τους ζητήσει τίποτα.
Θέλουν να είσαι εκεί όταν βαριούνται, όταν νιώθουν μόνοι, όταν χρειάζονται μια έξοδο ή μια όμορφη κουβέντα. Αλλά όταν εσύ χρειαστείς έναν ώμο, μια παρουσία, ένα «είμαι εδώ», μπορεί να διαπιστώσεις πως η θέση τους στη ζωή σου ήταν πολύ πιο προσωρινή απ’ όσο πίστευες.
Κάποιοι είναι περαστικοί. Έρχονται για μια εποχή, για μια εμπειρία, για ένα καλοκαίρι. Μπορεί να σου χαρίσουν όμορφες στιγμές αλλά δεν σημαίνει ότι μπορούν να σταθούν δίπλα σου όταν αλλάξει ο καιρός.
Γιατί οι πραγματικοί άνθρωποι φαίνονται στον χειμώνα.Στις μέρες που δεν έχεις διάθεση. Στις στιγμές που δεν είσαι ευχάριστος. Όταν έχεις προβλήματα, φόβους και αμφιβολίες. Όταν δεν μπορείς να προσφέρεις γέλιο, ενέργεια ή διασκέδαση. Εκεί φαίνεται ποιος σε θέλει πραγματικά και ποιος απλώς απολάμβανε την καλοπέραση που του πρόσφερες.
Γι’ αυτό δε χρειάζεται να θυμώνεις με εκείνους που έφυγαν όταν ήρθε ο χειμώνας.
Αρκεί να τους αφήσεις να φύγουν και να κρατήσεις χώρο για εκείνους που δεν φοβούνται τις συννεφιασμένες μέρες σου. Για εκείνους που δεν χρειάζονται να είσαι πάντα στα καλύτερά σου για να σε επιλέγουν. Για εκείνους που δεν σε αγαπούν μόνο όταν είσαι εύκολος άνθρωπος αλλά και όταν η ζωή σου γίνεται δύσκολη.
Γιατί τελικά, δεν ψάχνουμε ανθρώπους που θα έρθουν να απολαύσουν το καλοκαίρι μας.
Ψάχνουμε ανθρώπους που, όταν πέσει η θερμοκρασία, θα μείνουν.
Που θα καθίσουν δίπλα μας χωρίς να χρειάζεται να υπάρχει ήλιος.
Που θα αγαπήσουν και τη βροχή μας.
Γιατί το καλοκαίρι μπορούν να το αγαπήσουν όλοι!
Ο χειμώνας, όμως, είναι που δείχνει ποιος πραγματικά θέλει να μείνει…
