Γράφει η Ρόη Καπετάνου
Μας πούλησαν λάθος ιστορία για την αγάπη. Μας έμαθαν να τη μετράμε με ταχυκαρδίες, με ξενύχτια, με δάκρυα, με αγωνία. Μας έπεισαν πως όσο περισσότερο πονάς, τόσο περισσότερο αγαπάς. Πως όσο περισσότερο φοβάσαι να χάσεις έναν άνθρωπο, τόσο πιο σημαντικός είναι. Και κάπως έτσι μεγαλώσαμε μπερδεύοντας την ανασφάλεια με τον έρωτα και το χάος με το πάθος.
Μόνο που η ψυχή δεν αντέχει για πάντα να ζει σε κατάσταση συναγερμού.
Κουράζεται.
Κουράζεται να περιμένει μηνύματα. Να αναλύει συμπεριφορές. Να ψάχνει κρυμμένα νοήματα. Να αναρωτιέται αν είναι αρκετή, αν είναι σημαντική, αν αγαπιέται όσο αγαπά.
Κάποια στιγμή δεν ζητάς πια συγκινήσεις.
Ζητάς ανάσα.
Ζητάς έναν άνθρωπο που να μη χρειάζεται να τον κυνηγήσεις. Που να μη σε τιμωρεί με αποστάσεις. Που να μη σε κρατά στην άκρη για να νιώθει ο ίδιος πιο πολύτιμος. Έναν άνθρωπο που να φτάνει και να μένει. Που να μην κάνει την καρδιά σου να χτυπά πιο γρήγορα από φόβο αλλά πιο ήρεμα από ασφάλεια.
Γιατί η αλήθεια είναι απλή.
Ο σωστός άνθρωπος δεν έρχεται για να σε διαλύσει και να σε ξαναχτίσει.
Έρχεται για να σε ξεκουράσει από όλα όσα σε διέλυσαν πριν.
Και δεν υπάρχει πιο όμορφη μορφή αγάπης από αυτή.
Να ακουμπάς δίπλα σε έναν άνθρωπο και να μη χρειάζεται να αποδείξεις τίποτα.
Να μη χρειάζεται να παλέψεις για να σε δει.
Να μη χρειάζεται να μικρύνεις για να χωρέσεις.
Να μπορείς απλώς να είσαι.
Γιατί στο τέλος, οι μεγάλες αγάπες δεν ξεχωρίζουν από τον θόρυβο που κάνουν.
Ξεχωρίζουν από την ησυχία που αφήνουν μέσα σου.
