Γράφει η Αντζέλικα Θεοφανίδη
Ξέρεις..
Έχω ακόμα πράγματα που δεν σου έχω πει, μικρά..
Κάτι που συνέβηκε σήμερα, ένα αστείο που θα σου άρεσε..
Και μετά θυμάμαι το τέλος. Ένα τέλος που κανείς δεν το περίμενε και ειδικά εγώ.
Ο χρόνος απλά να κυλάει και να σε παίρνει μαζί του.
Δεν ξέρω πως αλλά η ζωή συνεχίζει να υπάρχει, όπως άλλωστε συνηθίζει εδώ και χιλιάδες χρόνια αλλά τις περισσότερες μέρες η δική μου σταματά με σένα.
Περιμένω μέρα με τη μέρα πως η απόσταση θα ησυχάσει το μέσα μου, αλλά η ψυχή μου μόνο με τη δική σου ηρεμεί.
Η καρδιά ακόμη ψιθυρίζει το όνομα σου. Ένας ψίθυρος που ακούγεται τόσο εκκωφαντικά τις ώρες που μένω μόνη, παρέα με τις πληγές μου.
Πονάει γιατί η σύνδεση ήταν αληθινή και κάποιοι δεσμοί δεν πρέπει να σπάνε. Κάποιοι δεσμοί είναι γραφτό να υπάρχουν γιατί τους έχουν ενώσει οι μοίρες.
Σε θέλω, και δεν είναι η σάρκα μου που σε αποζητά. Θέλω να κάνω έρωτα μαζί σου, γιατί το στόμα μου, τα χείλη μου δεν έχουν πια τις λέξεις να εκφράσουν τι νιώθει η ψυχή μου, το σώμα μου είναι αυτό που αναλαμβάνει να σου δείξει το πόσο σε αγαπώ, το πόσο σε λαχταρώ.
Δεν μπορώ να σε θάψω γιατί υπάρχεις και ανασάνεις στα πιο απύθμενα βάθη της ψυχής και του μυαλού μου.
Δεν μπορώ να σε ξεχάσω. Πως να το κάνω άλλωστε; Ποιος θα μπορούσε να παρατήσει στην άκρη ένα κομμάτι του εαυτού του;
Σου ανήκω και εσύ ανήκεις σε μένα. Ας λερώσουμε τα σώματα μας με δήθεν άλλες αγκαλιές, ας κάνουμε ότι δεν μας νοιάζει, οτιδήποτε άλλο είναι ψεύτικο γιατί το αληθινό έρχεται μόνο μόνο μία φορά και σε στιγματίζει αιώνια.
