Γράφει η Έλενα Δημάκη
Μην μου πεις ότι μετάνιωσες. Δεν χρειάζεται. Οι πληγές μου ξέρουν την αλήθεια. Τη νιώθουν κάθε φορά που κοιτάζομαι στον καθρέφτη και βλέπω το αποτύπωμά σου. Κάθε φορά που οι μνήμες έρχονται σαν μαχαίρι και κόβουν εκεί που ακόμα αιμορραγώ.
Ξέρεις, οι πληγές είναι αδυσώπητες. Δεν κρύβουν, δεν ωραιοποιούν, δεν δίνουν δεύτερες ευκαιρίες. Μιλούν πιο δυνατά από τα λόγια σου και πιο ξεκάθαρα από κάθε συγγνώμη. Κι αν νομίζεις ότι μπορείς να ξαναμπείς στη ζωή μου με μια φράση, με ένα βλέμμα, είσαι γελασμένος. Εδώ που τα λέμε, το ξέρεις κι εσύ. Δεν μετάνιωσες. Απλώς δεν αντέχεις το βάρος του να είσαι ο λόγος που οι πληγές αυτές υπάρχουν.
Μην μου πεις ότι μετάνιωσες. Δεν έχει σημασία. Το μετάνιωμα είναι για όσους δεν είχαν την πρόθεση να πληγώσουν, για όσους παραστράτησαν και θέλουν να βρουν τον δρόμο τους πίσω. Εσύ, όμως; Ήξερες ακριβώς τι έκανες. Κάθε λέξη που δεν είπες, κάθε αλήθεια που έκρυψες, κάθε στιγμή που επέλεξες να με αφήσεις μόνη, ήταν μια συνειδητή απόφαση. Και οι αποφάσεις αυτές χαράχτηκαν πάνω μου.
Ξέρεις τι είναι οι πληγές μου; Είναι ο χάρτης της ιστορίας μας. Οι γραμμές τους λένε την αλήθεια που εσύ δεν τόλμησες να παραδεχτείς. Μιλούν για τις στιγμές που με άφησες να πονάω μόνη. Για τα ψέματα που προσπάθησαν να καλύψουν την απουσία σου. Για τις υποσχέσεις που έσπασαν πριν καν ειπωθούν.
Μην μου πεις ότι μετάνιωσες, γιατί οι πληγές μου δεν χρειάζονται τα λόγια σου. Δεν χρειάζονται επιβεβαίωση, ούτε δικαιολογίες. Ξέρουν. Και, πίστεψέ με, ξέρω κι εγώ. Ξέρω ότι αυτό που έγινε, έγινε. Ότι δεν υπάρχει επιστροφή. Κι αν ακόμα θέλεις να πεις κάτι, μην το πεις σε μένα. Πες το στον καθρέφτη σου. Κοίτα τον, όπως εγώ κοιτάζω τις πληγές μου. Και δες την αλήθεια.
Οι πληγές μου ξέρουν την αλήθεια. Τη δική σου, τη δική μου, τη δική μας. Και αυτή δεν αλλάζει. Ούτε με λόγια, ούτε με τύψεις, ούτε με ψέματα.
