Writing Lab

Γράφει η Χριστίνα Μανωλά Δεν ξέρεις ποτέ πότε έρχεται εκείνη η στιγμή.Η στιγμή που λες «ως εδώ» και αρχίζεις να περπατάς.Ξυπόλυτος.Χωρίς άμυνες. Χωρίς προσχήματα. Άφησες τα παπούτσια σου πίσω.Ό,τι σε…

Γράφει η Σοφία Δημητρίου Υπάρχουν μέρες που δεν αντέχεις τους τοίχους που σε στενεύουν.Και τότε, βρίσκεις ένα περβάζι, ανοίγεις το παράθυρο, και αφήνεις τα πόδια σου να κρέμονται στο κενό.Όχι…

Γράφει η Εύα Καρρά Δεν είναι όλα τα αγγίγματα χάδι.Μερικά σε γρατζουνάνε μέχρι το κόκαλο, αφήνουν μέσα σου ένα σημάδι που δεν φαίνεται, αλλά καίει.Και τα πιο όμορφα; Είναι αυτά…

Γράφει ο Μιχάλης Νικολάου Σε θέλω.Όχι γιατί είσαι τέλεια. Όχι γιατί μου χαρίζεις τον κόσμο στα χέρια.Σε θέλω, γιατί ακόμα κι όταν όλα καταρρέουν, διαλέγω εσένα.Γιατί με έναν τρόπο που…

Γράφει ο Στέφανος Κωνσταντίνου Δεν ήμουν ποτέ καλός στα λόγια.Πάντα κάτι άφηνα μισό, κάτι κατάπινα πριν το πω.Όχι γιατί δεν ήθελα — γιατί φοβόμουν πως αν μιλήσω, δεν θα καταφέρω…

Γράφει η Άννα Παπαϊωάννου Μερικές σιωπές δεν κρύβουν απόσταση.Δεν κρύβουν αδιαφορία.Κρύβουν αγάπη που έμαθε να ανασαίνει χαμηλόφωνα, να μην διεκδικεί με φωνές, να μη σπαταλιέται σε λόγια. Γιατί δεν χρειάζονται…

Γράφει η Ναταλία Αργυροπούλου Μη μου λες “πάντα”.Μη γεμίζεις τον αέρα με λόγια μεγάλα, που δεν αντέχουν στο βάρος των ημερών. Πες μου “σήμερα”.Πες μου “είμαι εδώ”.Πες μου “σε θέλω…

Γράφει η Κική Μαυράκη Ποτέ μην υποτιμάς τη δύναμη εκείνου που μένει σιωπηλά.Είναι εύκολο να κάνεις φασαρία.Είναι εύκολο να γεμίζεις τον αέρα με λόγια, να φωνάζεις τα δίκια σου, να…

Γράφει η Ρένα Χατζηγεωργίου Μερικές φορές, ένα βλέμμα αρκεί.Να πει όλα όσα τα χείλη δεν τολμούν.Να χτίσει γέφυρες εκεί που η σιωπή έγινε τείχος. Ένα βλέμμα μπορεί να σε σώσει.Να…

Γράφει η Σταυροπούλου Ιωάννα Κάθε πρωί σε ξαναδιαλέγω.Όταν ανοίγω τα μάτια μου και πριν ακόμα πάρω την πρώτη ανάσα της μέρας, εκεί είσαι.Στο πρώτο δευτερόλεπτο της συνείδησης, σε σκέφτομαι.Όχι από…