Γράφει η Καίτη Αγγελιδάκη
Αν πρέπει να τον κυνηγήσεις, να αποδείξεις την αξία σου, να σταθείς στην ουρά με άλλες καρδιές που περιμένουν να διαλεχτούν, τότε δεν είναι έρωτας.
Είναι ανταγωνισμός.
Είναι ένα παιχνίδι στο οποίο παίζεις μόνη σου.
Είναι ένας άνθρωπος που απολαμβάνει να τον διεκδικούν, όχι γιατί θέλει να αγαπήσει, αλλά γιατί θέλει να νιώθει σημαντικός.
Ο έρωτας δεν είναι έπαθλο.
Δεν είναι ο «καλύτερος» που τον παίρνει.
Δεν είναι τεστ επιβίωσης, ούτε άσκηση υπομονής.
Ο έρωτας είναι επιλογή. Κοιτάς τον άλλον και λες: «Σε θέλω. Τώρα. Έτσι όπως είσαι.»
Αν κάθε φορά πρέπει να κάνεις κάτι περισσότερο για να μείνεις στη ζωή του, να αποδείξεις, να κερδίσεις έδαφος, να μην κάνεις λάθος, να μη φανείς «πολύ», τότε δεν σε αγαπάει.
Σε αξιολογεί.
Και ξέρεις κάτι;
Ο άνθρωπος που σε αγαπάει, δεν σε μετράει.
Σε βλέπει. Σε ακούει. Σε νιώθει.
Δεν σε βάζει να αποδείξεις το αυτονόητο.
Αν λοιπόν νιώθεις ότι πρέπει να τον «κερδίσεις», ίσως πρέπει να σκεφτείς τι έχασες πρώτα:
Τον εαυτό σου ή τον σεβασμό σου;
Γιατί ό,τι αξίζει, δεν παίζεται.
Δίνεται.
Κι όποιος δεν στο δίνει, δεν το έχει ποτέ αληθινά.
