Writing Lab

Γράφει η Μαργαρίτα Ζερβού Δεν είναι το τώρα που πονάει.Το τώρα είναι ήσυχο, άδειο, σιωπηλό.Το τώρα δεν έχει μάχες, δεν έχει σενάρια, δεν έχει σκιές. Το τότε πονάει. Που ήσουν.Που…

Γράφει η Χατζηγιάννη Αντωνία Δεν είναι ότι δεν σ’ αγαπούν. Είναι ότι σ’ αγαπούν λιγότερο απ’ όσο έχεις ανάγκη. Κι αυτό πονάει χειρότερα. Το “λίγο” δεν σκοτώνει απότομα.Σε ροκανίζει.Αργά. Σιωπηλά.Χωρίς…

Γράφει η Φανή Θεοδώρου Δεν μου λείπεις.Και το εννοώ.Δεν είμαι από αυτούς που κρατιούνται από κάτι που τελείωσε.Δεν νοσταλγώ αυτό που δεν άντεξε. Απλώς…Δεν ξέρω πού να ακουμπήσω όλη αυτή…

Γράφει η Ελένη Κασιμάτη Κάποιες φορές, οι μεγαλύτερες αγάπες δεν τελειώνουν με καβγάδες.Ούτε με πόρτες που χτυπούν, ούτε με βαριές κουβέντες. Τελειώνουν με μια απλή σιωπή. Ένα μήνυμα που δεν…

Γράφει ο Δημήτρης Καραμάνος Άλλοι πέρασαν και ξεθώριασαν.Φιλίες, αγκαλιές, μεγάλα λόγια που τα πήρε ο άνεμος.Κι ούτε που θυμάμαι αν πονέσανε όταν τελείωσαν. Εσύ;Εσύ δεν ήρθες για να περάσεις.Ήρθες για…

Γράφει η Σοφία Δημητρίου Ο ανεκπλήρωτος έρωτας δεν μυρίζει έρωτα.Μυρίζει βιασύνη.Μια λαχτάρα να αρπάξεις κάτι πριν χαθεί.Ένα φόβο μην τελειώσει πριν καν αρχίσει. Στους ανεκπλήρωτους έρωτες, δεν πρόλαβες να μάθεις…

Γράφει η Εύα Καρρά Σ’ έψαχνα στα πάντα.Στις λέξεις που δεν είπες.Στα βλέμματα που δεν τόλμησες να κρατήσεις.Στα βράδια που άφησες άδεια, σαν άδειες σελίδες. Έψαχνα το σημάδι σου σε…

Γράφει η Ιωάννα Παυλίδου Δεν ήταν τίποτα το μεγάλο.Ένα χάδι στο μέτωπο, μια ανάσα που έμπλεκε με τη δική σου, ένα άγγιγμα που δεν ζητούσε τίποτα – μόνο να σε…

Γράφει η Μαρία Αλεξίου Δεν είναι όλα τα “μαζί” φασαριόζικα.Μερικά είναι χαμηλόφωνα.Σαν τις νύχτες που δύο κορμιά κουρνιάζουν κάτω από την ίδια κουβέρτα και διαβάζουν σελίδες σιωπής. Δεν χρειάζεται να…