Γράφει ο Γιώργος Αντωνιάδης
Στην αρχή όλα μοιάζουν όμορφα.
Λόγια που σε ξεκλειδώνουν, βλέμματα που σε ησυχάζουν, υποσχέσεις που θες να πιστέψεις.
Κι εσύ, με όλη σου την ψυχή ανοιχτή, λες «να ένας έρωτας που ίσως μείνει».
Αλλά σιγά-σιγά, κάτι αλλάζει.
Δεν γελάς όπως πρώτα.
Δεν νιώθεις ασφάλεια όπως στην αρχή.
Αρχίζεις να περπατάς στις λέξεις του με προσοχή, μην πεις κάτι και χαλάσεις το κλίμα.
Κρύβεσαι πίσω από υποχωρήσεις και σιωπές, μόνο και μόνο για να μη σε αφήσει.
Μην το βαφτίζεις αυτό έρωτα.
Μην το λες αγάπη επειδή κάποτε ένιωσες πεταλούδες στο στομάχι.
Ο έρωτας δεν είναι να περιμένεις πότε θα στραβώσει πάλι η μέρα του.
Δεν είναι να ζεις σε μια μόνιμη αγωνία, αν είσαι αρκετή, αν του έδωσες πολλά ή λίγα, αν αύριο θα φύγει.
Έρωτας είναι να είσαι ο εαυτός σου χωρίς φόβο.
Να μπορείς να γελάς, να μοιράζεσαι, να νιώθεις ελαφριά.
Να σε βλέπουν όπως είσαι και να σου λένε «είσαι καλά όπως είσαι».
Χωρίς να χρειάζεται να αποδείξεις τίποτα, χωρίς να πρέπει να γίνεις κάτι άλλο για να χωρέσεις στην αγκαλιά του.
Αν μετράς περισσότερο πόσο πονάς απ’ όσο χαίρεσαι, τότε δεν είσαι ερωτευμένη.
Είσαι δεμένη. Κι όχι με αγάπη – με ανάγκη, με ενοχές, με φόβο εγκατάλειψης.
Δεν σου αξίζει να τρως τα σωθικά σου για κάποιον που σε κρατάει μισή.
Ο έρωτας είναι φως, όχι βάρος.
Είναι σπίτι, όχι πεδίο μάχης.
Κι όταν αρχίσεις να το θυμάσαι αυτό, θα δεις πόσο λίγοι ήταν τελικά αυτοί που αγάπησες και πόσοι απλώς σε πλήγωσαν με την πρόφαση του έρωτα.
