Γράφει η Άννα Παπαϊωάννου
Μην επιστρέψεις.
Όχι γιατί σε μισώ.
Ούτε γιατί σε ξέχασα.
Αλλά γιατί για να ξαναμπείς, πρέπει να υπάρχεις ακόμα μέσα μου — κι αυτό, τελείωσε.
Εδώ δεν σε χωράει πια ούτε η μνήμη.
Όχι επειδή ήταν μικρή.
Αλλά επειδή την άδειασα.
Σε κάθε σιωπή που με πλήγωσε, σε κάθε βλέμμα που δεν ήρθε, σε κάθε στιγμή που περίμενα και δεν στάθηκες.
Πέρασε καιρός.
Πολύς.
Όχι στο ρολόι. Στην ψυχή.
Πέρασα μέσα από όλα.
Αρνήσεις, λύπες, παρακάλια, θυμούς.
Έμεινα εκεί όσο άντεχα.
Και μετά έφυγα.
Σιωπηλά. Χωρίς ταμπέλες. Χωρίς μεγάλα αντίο.
Κι όπως γυρνάς τώρα,
σαν κάτι να θυμήθηκες,
να στο πω καθαρά:
Δεν υπάρχει τίποτα να σου δώσω.
Ούτε λέξεις, ούτε χώρο, ούτε παρηγοριά.
Ό,τι υπήρχε, το άφησες να ματώσει.
Και το μάζεψα. Μόνος.
Μην επιστρέψεις.
Όχι επειδή δεν μπορώ.
Αλλά γιατί δεν θέλω.
Δεν κρατάω θυμό.
Κρατάω απόσταση.
Και κάπου εκεί βρήκα τον εαυτό μου.
Και πια, δεν περισσεύει τίποτα για σένα.
