Γράφει η Έλενα Δημάκη
Δεν είναι όλοι οι άνθρωποι για να ακουμπήσεις πάνω τους.
Κάποιοι μοιάζουν με παγκάκια: ξεκουράζεσαι λίγο και φεύγεις.
Κάποιοι άλλοι, είναι σαν αυτή την αγκαλιά —
που όταν την βρίσκεις, σε χωράει ολόκληρος.
Μέσα στις φασαρίες, στα λάθη, στις αμφιβολίες,
υπάρχει αυτή η μία στιγμή.
Που κάθε τι βαραίνει λιγότερο.
Γιατί απλώς… κάποιος σε κρατάει.
Χωρίς λόγια, χωρίς υποσχέσεις.
Μόνο με εκείνο το άγγιγμα που σου λέει:
«Μη φοβάσαι. Είσαι εδώ. Μαζί μου.»
Κι αν το ζήσεις έστω και μία φορά,
δεν το ξεχνάς ποτέ.
Γιατί πια ξέρεις:
ο έρωτας, δεν φωνάζει πάντα.
Μερικές φορές, απλώς…
σου πιάνει το πρόσωπο με τις δύο του παλάμες
και σε ησυχάζει.
