Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου
Δεν είχαμε σχέδιο.
Είχαμε μεράκι. Εκείνη την εσωτερική ανάγκη που δεν ζητάει την άδεια κανενός, που δεν περιμένει τις ιδανικές συνθήκες για να ξεκινήσει. Έτσι ξεκινήσαμε κι εμείς.
Ξεκινήσαμε με ένα κλικ και μια ιδέα. Και μια καρδιά — πολλές καρδιές — που ήθελαν να μιλήσουν. Έναν ηρωικό με λογική, και πολλούς με μεράκι. (Ο Γιώργος και οι άλλοι…)
Είχαμε πείσμα. Εκείνο το πείσμα που δεν σ’ αφήνει να τα παρατήσεις, ακόμα κι όταν τίποτα δεν δείχνει εύκολο, όταν όλα γύρω σου λένε “δεν θα τα καταφέρετε”, “πού πας να μπλέξεις”.
Εκείνο το πείσμα που σε ξυπνάει στις 3 το πρωί για να γράψεις. Και να συνεχίσεις. Για να προσθέσεις κάτι ακόμα. Και να συνεχίσεις.
Κουβαλούσαμε μια γλυκιά άγνοια κινδύνου.
Δεν ξέραμε τι μας περιμένει, δεν φανταζόμασταν αν “θα πετύχει”. Δεν ήταν στην σκέψη μας κάτι συγκεκριμένο.
Και ευτυχώς. Γιατί αν το ξέραμε, μπορεί και να μην ξεκινούσαμε ποτέ.
Στην πορεία, ήρθαν οι άνθρωποι.
Φιλία. Εκείνη που χτίστηκε με λέξεις, με αλήθεια, με κείμενα και με δάκρυα στα inbox.
Οικογένεια. Όχι μόνο εξ αίματος, αλλά εξ επιλογής. Όσοι στάθηκαν δίπλα μας σε κάθε “δεν μπορώ” και το γύρισαν σε “θα το κάνουμε”. Μεγαλώσαμε μαζί. Ζήσαμε έρωτες και χωρισμούς, γάμους, γεννήσεις, αποφοιτήσεις, απογοητεύσεις και απώλειες ανθρώπων. Όμως η εξίσωση, έμενε σταθερά λυμένη στο ΜΑΖΙ.
Δεν έλειψαν οι πτώσεις.
Αποτυχία. Ναι, και λάθη, και κείμενα που έμειναν στα drafts, και μέρες που δεν είχαμε έμπνευση ούτε για λέξη. Και άνθρωποι που έγιναν μαθήματα ζωής.
Αλλά κι από αυτά μάθαμε. Ίσως πιο πολύ απ’ όλα.
Και μετά, ήρθε η επιτυχία.
Όχι ως νούμερα. Δεν μέτρησαν ποτέ για εμάς. Ως αγκαλιές. Ως σχόλια. Ως μηνύματα που έλεγαν “ήσασταν αυτό που χρειαζόμουν σήμερα”, “μα καλά πώς ξέρεις τη ζωή μου;”
Εκεί, καταλάβαμε.
Ότι για να αντέξεις σε αυτόν τον χώρο, θες αποδοχή.
Όχι από τους άλλους. Από τον εαυτό σου. Δεν είχαμε άλλωστε ποτέ ανάγκη τους άλλους. Οι άνιωθοι, οι περίπου, δεν μας αφορούσαν.
Γιατί αν δεν αγαπάς αυτό που κάνεις, δεν μπορείς να το προσφέρεις.
Και δεν μπορείς να ζητάς από κανέναν να σε διαβάσει, αν δεν έχεις πρώτα τολμήσει να ξεγυμνώσεις εσύ ο ίδιος την ψυχή σου, στο χαρτί.
Και τέλος, όνειρα. Πολλά. Κάποια έγιναν πράξη. Κάποια άλλα, έμειναν να μας κοιτούν κάθε φορά που ανοίγουμε μια λευκή σελίδα. Που άλλα τα κυνηγήσαμε, άλλα μας διάλεξαν.
9 χρόνια LoveLetters.
9 χρόνια λέξεις που δεν έμειναν απλώς λέξεις.
Γιατί κάπου εκεί, ανάμεσα σε μία τελεία και ένα “σ’ αγαπώ”, ανάμεσα σε ένα κόμμα κι ένα “μείνε”, οι σκέψεις, έγιναν συναίσθημα.
Κι αυτό τελικά, ήταν το στοίχημα. Οι σκέψεις ΜΑΣ, να γίνουν λέξεις, κι εκείνες, να γίνουν συναίσθημα.
Και μ’ αυτό πορευόμαστε.
Και συνεχίζουμε.
Με την ίδια τρέλα, το ίδιο μεράκι.
Σαν να ξεκινάμε πάλι απ’ την αρχή.
Και πάει καιρός που ξέρουμε ένα μυστικό.. τελικά, δεν ήταν απλώς μια σελίδα.
Είναι μια αλήθεια.
Δική μας.
Για πάντα.
