Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου
Κάποτε χάθηκα και’ γω μέσα σε μια στιγμή ονείρου χωρίς επιστροφή.
Κι έζησα τόσο πολύ καιρό χαμένη, μέσα σε κάτι ξεχασμένες ουτοπίες, που ξέχασα τι χρώμα έχει η πραγματικότητα!
Tι γεύση έχει, τι μορφή.
Αφέθηκα στ’ ονείρεμα κι αυτό με συνεπήρε και με ταξίδεψε σε κόσμους μαγικούς, μα τα πόδια μου δεν πάταγαν στη Γη!
Βρισκόμουν εδώ, ναι, μα ποτέ δεν ήμουνα στ’ αληθινά κοντά σας.
Ίσως καταλάβεις για τι σου μιλάω, ίσως και όχι μα ήμουν κλεισμένη σ’ έναν άλλο κόσμο, τον δικό μου.
“Είναι επικίνδυνο να ονειρεύεσαι συνεχώς μιαν άλλη ζωή;” με ρώτησε με βλέμμα παιδικό, με βλέμμα απελπισμένο εκείνος ο άνθρωπος που ξέρει χωρίς πολλά πολλά να αγγίζει τα πιο βαθιά σκοτάδια.
Μα εγώ απάντηση δεν είχα να του δώσω, δεν είχα βλέπεις αίσθηση αυτής της ζωής, μιας και ποτέ της δεν με άγγιξε.
Μην με ρωτάς πώς τα κατάφερα και χάθηκα τόσο πολύ! Δεν το προσπάθησα θαρρώ, απλά συνέβη.
Μα τώρα γύρισα και προσπαθώ, στον κόσμο αυτό να μπορέσω να υπάρξω. Να συνυπάρξω, όχι να ταιριάξω.
Δεν ξέρω αν έχει θέση εδώ για ‘μένα, την απάντηση αναζητώ κι εγώ.
Η θέα που είχα απ’το δικό μου κόσμο, ήταν τελείως διαφορετική.
Ξέρεις εγώ “κόσμο μου” έλεγα πάντα τους ανθρώπους μου. Εκείνοι ήταν η πυξίδα μου, ο προορισμός, μα και το σημείο αναχώρησής μου.
Γι’αυτό σου λέω μην με παρεξηγείς αλλά δεν έχω πιά μνήμη πέρα απ’τη δική μου ουτοπία, μα μπορώ να σου απαντήσω στην ερώτηση σου!
Ναι. Είναι επικίνδυνο να ονειρεύεσαι συνεχώς μιαν άλλη ζωή.
Είναι το πιο επικίνδυνο πράγμα στον κόσμο.
Μην το επιτρέψεις ποτέ να σου συμβεί γιατί κινδυνεύεις να χαθείς. Μπορεί και να ξεχάσεις να ζήσεις.
Κράτα μοναχά λίγη απ’τη λάμψη του κόσμου σου, πίσω στην άκρη του μυαλού σου, να σε βοηθάει σ’αυτόν τον κόσμο, μην χαθείς.
