Γράφει ο Δημήτρης Ξυλούρης
Μη φοβηθείς να είσαι ο εαυτός σου μαζί μου.
Μη μετράς τις λέξεις σου. Μη λογοκρίνεις τα συναισθήματά σου. Μη νομίζεις πως πρέπει να είσαι κάτι άλλο για να σε θέλω.
Γιατί εγώ δεν σε ερωτεύτηκα για το “καλό κορίτσι” που δείχνεις στους άλλους.
Σε ερωτεύτηκα για τα μισά που δεν λες. Για τις εκρήξεις σου, για τα δάκρυά σου που κρατάς μέσα σου και νομίζεις πως κανείς δεν βλέπει. Για τα φτερά που κρύβεις, αλλά και για τις πληγές που τα έκαναν να διπλώσουν.
Δεν θέλω μια γυναίκα άψογη.
Θέλω εσένα. Με την παραξενιά σου, την ανασφάλειά σου, την υπερβολή σου, το χάος σου.
Θέλω να γελάς χωρίς να σκέφτεσαι αν φαίνεται αστείο. Να θυμώνεις χωρίς να φοβάσαι μήπως με τρομάξεις. Να μιλάς χωρίς να περνάς πρώτα τις λέξεις από φίλτρο “μην τον ενοχλήσω”.
Δεν είμαι εδώ για να σε κρίνω.
Είμαι εδώ για να σε γνωρίσω.
Να σε ανακαλύπτω κάθε μέρα λίγο περισσότερο, να σε χαζεύω όταν χάνεσαι στις σκέψεις σου και να λέω “να, αυτή είναι”.
Αυτή που ήθελα.
Όχι η τέλεια, αλλά η δική μου.
Οπότε μην φοβηθείς.
Αν πρόκειται να χτίσουμε κάτι αληθινό, πρέπει να χωράει κι εσένα ολόκληρη.
Όχι μόνο την εκδοχή σου που μοιάζει ασφαλής.
Μα κι εκείνη που φοβάσαι να δείξεις.
Εγώ σε θέλω έτσι.
Εσένα. Όπως είσαι. Όχι όπως νομίζεις ότι πρέπει να είσαι για να σε αγαπήσω.
