Γράφει η Φύλλις Γκούστη
Αυτή, η δική μας γενιά, ίσως να έχει περάσει τις πιο απίθανες αλλαγές. Τις πιο απρόσμενες προκλήσεις. Κάθε γενιά είχε τα δικά της, μα η δική μας, ανάμεσα σε τόσες εκπαιδεύσεις νέου και πιο νέου και ακόμα πιο νέου, από τρόπο ζωής, από τεχνολογία και όλα τα υπόλοιπα, όπως παλιά στερεότυπα που αλλάζουν, πατριαρχία που εξίσου αλλάζει, αρχίζουμε να γινόμαστε συνειδητοί και αλλάζουμε και ως προς τα παιδιά μας.
Είμαστε εκείνοι που ήρθαμε να σταματήσουμε παλιούς κύκλους και μοτίβα γενεών. Είμαστε εκείνοι που επίσης, χωρίς να έχουμε κάποιο εγχειρίδιο κανόνων όσο αφορά σε μητρότητα και πατρότητα, προχωράμε να αλλάξουμε τα δεδομένα στην ανάπτυξη των νέων ανθρώπων.
Ίσως γιατί σε αυτήν τη γενιά, πιο πολύ από οποιαδήποτε άλλη, αρχίζουμε να αντιλαμβανόμαστε πιο καλά από ποτέ τι σημαίνει το δικαίωμα να υπάρχει κάποιος ελεύθερα. Ελεύθερα, χωρίς όμως να πηγαίνουμε στο αντίθετο άκρο της ελευθεριότητας. Να αναπνέει κάποιος ελεύθερα. Να είναι.
Όχι γιατί επαναστάτησε στο σπίτι, στη δουλειά, τα έσπασε όλα και έφυγε από τις αλυσίδες που τον έδεναν, μα γιατί μαθαίνει να χτίζει το δικό του οικοδόμημα από την αρχή, σπάζοντας εκείνο που του είχαν προγραμματισμένα, απροβάριστα έτοιμο για να βάλει από τη γέννησή του.
Στο σήμερα, επιλέγουμε ολοένα και περισσότερο, πολύ σιγά, να «ξυπνάμε». Να ξυπνάμε από το σύνηθες, το καταπιεσμένο, το αυταρχικό που επέβαλε η κάθε κοινωνία «για να». Για να αρέσουμε, για να μας αποδέχονται, για να πετύχουμε.
Στο σήμερα λοιπόν, έχοντας πρώτα επιλέξει τον εαυτό μας, μακριά από οποιαδήποτε υποχρεωτική μάσκα, φόρμα και ρόλο εκεί έξω, μπορούμε και είμαστε «υποχρεωμένοι», από ψυχής όμως και όχι από κανόνες, να μάθουμε και να μεταλαμπαδεύσουμε και στα παιδιά μας πώς μπορούν και αυτά.
Μπορούν και έχουν το δικαίωμα να πιστεύουν στον εαυτό τους. Να μαθαίνουν να αγαπούν και να σέβονται τον εαυτό τους και τις επιλογές τους. Μπορούν και έχουν το δικαίωμα να λένε όχι σε κάτι που δεν συνηχεί μέσα τους, τη δική τους αλήθεια.
Μπορούν και έχουν το δικαίωμα να μαθαίνουν τον εαυτό τους, να εξελίσσονται, να γίνονται πρώτα ανθρώπινοι, με αυτοσεβασμό, ενσυναίσθηση και ευγένεια, πριν καν επιλέξουν το επάγγελμά τους. Μπορούν να είναι και να νιώθουν ελεύθερα να επιλέγουν. Μπορούν να επιλέγουν να γίνονται εκείνο που η καρδιά τους ψιθυρίζει και όχι αυτό που επιβάλλεται.
Μπορούν και έχουν το δικαίωμα να νιώθουν και να είναι αρκετά. Μπορούν να ζουν χωρίς συγκρίσεις, κριτικές και διαχωρισμούς. Μπορούν και έχουν το δικαίωμα να βάζουν φούστα, χωρίς να φταίνε που τη φοράνε. Μπορούν να εκφράζουν την ευαισθησία τους, τα συναισθήματά τους, να κλαίνε τα αγόρια.
Μπορούν να συνυπάρχουν μεταξύ τους ειρηνικά. Μπορούν να επιλέγουν, να παίρνουν χώρο και χρόνο με τον εαυτό τους, να αποσύρονται όταν το έχουν ανάγκη. Μπορούν να έχουν την άποψή τους, με σεβασμό και αποδοχή από και προς το σύνολο.
Μπορούν και έχουν το δικαίωμα, γιατί όλα ξεκινούν από το σπίτι τους. Το σπίτι και την παιδική τους ηλικία.
Και είναι στα χέρια σου, στα χέρια μου, στα χέρια μας, η νέα γενιά να μην μοιάζει στα παλιά. Να μην μοιάζει καν σε εμάς, που είμαστε στο μεταίχμιο των παλιών και του καινούριου και παραπαίουμε μια μπρος και μια πίσω, μέχρι να σταθεροποιηθούμε.
Και είναι στα χέρια σου, στα χέρια μου, στα χέρια μας, τους εαυτούς μας να οχυρώσουμε τόσο, που τα παιδιά μας πια να αισθάνονται μέσα τους ασφαλή. Γιατί από εκεί ξεκινούν όλα. Από την εσωτερική ασφάλεια, την αποδοχή και την αγάπη.
Και είναι στα χέρια σου, στα χέρια μου, στα χέρια μας, όλες οι γενιές από εδώ και στο εξής, ξεκινώντας από τη δική μας προσωπική αλλαγή, να μην υποφέρουν πια από προβληματικές παιδικές ηλικίες.
Τροφή για σκέψη, συναίσθημα μα και εφαρμογή. Ποτέ δεν είναι αργά να ξεκινάμε συνειδητά.
