Γράφει η Στέλλα Γρηγοροπούλου.
Καθόσουν εκεί, στην άκρη του δρόμου, στην άκρη του πεζοδρομίου. Κοιτούσες. Κοιτούσες τους περαστικούς, αγνώστους να περνούν από μπροστά σου δίχως να σε βλέπουν καν, άλλοι χαμογελαστοί, άλλοι σκυθρωποί. Τι σημασία έχει..
Ήταν σαν να έβλεπες τις ζωές τους να τρέχουν, να τρέχουν για κάτι, για εκείνο το κάτι που για εκείνους είναι σημαντικό ή ασήμαντο. Τι σημασία έχει..
Περίμενες εκεί κάτω, χαμηλά, στα γκρίζα πλακάκια, να πάρεις λίγο από τον ήλιο και να τον ρίξεις μέσα σου, να φωτίσεις τον κόσμο γύρω σου, να τον κάνεις ετούτο τον κόσμο λίγο πιο..
Ξέρω και εγώ;
Αλλιώτικο, διαφορετικό, πιο φωτεινό, δίχως κακίες, δίχως συννεφιασμένες μούρες, για λίγο μόνο, μόνο για λίγο και μετά πάλι λαμπεροί σαν τον ήλιο που μπαίνει κρυφά από εκείνη την μικρή χαραμάδα στο οπουδήποτε.
Κατάλαβες;
Τι σημασία έχει όταν όλα στο τέλος βρίσκουν τον τρόπο να χωθούν από εκείνη την μια, μικρή, γκρίζα και ασήμαντη, κατά τα άλλα, χαραμάδα;
Τι σημασία έχει..
