Γράφει η Κατερίνα Μίσσια.
Κάθομαι και απολαμβάνω την αύρα της θάλασσας στο καράβι με προορισμό την Ιθάκη.
Τα χείλη αρχίζουν και παίρνουν την αλμύρα της.
Πόσες Ιθάκες περνάμε τελικά στη ζωή μας;
Πόσους Κύκλωπες έχουμε συναντήσει μέχρι τώρα;
Πόσους Λαιστρυγόνες βάλαμε οι ίδιοι μας εμπόδιο στους δρόμους μας;
Δεν θα μείνω σε αυτό όμως..
Γιατί προορισμός μου είναι η Ιθάκη.
Η δική μου Ιθάκη..
Η Ιθάκη αυτής της περιόδου της ζωής μου.
Σκέφτομαι σε πόσες Ιθάκες τελικά έφτασα;
Ήμουν η ίδια από τη μέρα που ξεκίνησα;
Έφυγα ίδια;
Ξαναγύρισα ίδια;
Και, τελικά, έφτασα στην Ιθάκη που είχα βάλει στόχο ή κάπου στη διαδρομή βάφτισα Ιθάκη έναν πιο εύκολο προορισμό;
Οι ώρες περνάνε και το βλέμμα χάνεται στο γαλάζιο.
Ο αέρας δροσίζει τις σκέψεις.
Έρχονται σκέψεις γκρίζες, μα αυτός ο αέρας με έναν μαγικό τρόπο τις διώχνει μακριά.
Νιώθω τα άγχη που δύσκολα φεύγουν από το σώμα και την ψυχή. Δεν ξέρω πώς αλλά τα καταπίνει το γαλάζιο της θάλασσας.
Και ξαφνικά ξεχνάω ακόμα και την Ιθάκη.
Αφήνομαι σε αυτό που βλέπω, σε αυτό που αισθάνομαι ετούτη τη στιγμή.
Σαν να μην με νοιάζει. Σαν να μην με πειράζει ποια είναι η Ιθάκη.
Σαν να παρακαλάω μέσα μου το ταξίδι αυτό να μην τελειώσει.
Πλανεύτρα θάλασσα καλά σε λένε..
Όχι, δεν φταις εσύ, εγώ ήμουν έτοιμη να αφεθώ στο μπλε σου.
Και ξέρεις κάτι;
Πλέον είμαι σίγουρη. Δεν με νοιάζει η Ιθάκη!
Δίκιο έχουν..
Σημασία έχει η διαδρομή όποια και αν είναι η Ιθάκη..
