Γράφει η Κατερίνα Μίσσια
Και είναι που λες κάτι ζευγάρια που ζήσανε σαν τον Ρωμαίο και την Ιουλιέτα…
Γελάς;
Κι όμως…
Ερωτεύτηκαν παιδιά. Κανείς δεν ήξερε και όλοι το σιγοψυθίριζαν…
Εκείνοι όμως μόνο ξέρανε πόσο δυνατή ήταν η αγάπη τους.
Αγάπη βαθιά,αληθινή. Μια αγάπη που μόνο χαρά τους έδινε.
Που να ξεραν τι πίκρα τους περίμενε στο τέλος.
Βλέμματα γεμάτα φλόγες που καίγανε τα σωθικά τους.
Λόγια, λόγια, λόγια. Υποσχέσεις και δεσμεύσεις που γινόταν θηλιά για εκείνους. Μια θηλιά που θα στοίχειωνε όλη τους τη ζωή.
Δάκρυα χαράς κι ελπίδας για το μέλλον που δεν ξέρανε.
Αγγίγματα που τέτοιο πόθο δεν θα συναντούσαν ξανά στη ζωή τους.
Χτύποι καρδιάς που γινόταν ένα σε κάθε στιγμή τους.
Ζήσανε λίγο αλλά για δυο ζωές.
Ζήσανε στιγμές μα ήτανε για πάντα.
Και όπως σε όλα τα παραμύθια οι κακές οι μάγισσες και οι δράκοι, τους τύλιξαν μέσα στη δίνη της κακίας και της ζήλειας.
Τους κατασπάραξαν και χάθηκαν.
Εκείνη δεν έπαψε στιγμή να πιστεύει πως κάπου εκείνος σιγοψυθιρίζει το τραγούδι τους.
Εκείνος δεν πίστεψε ποτέ πως σβήσανε τα δικά της μάτια.
Χρόνια αμέτρητα έψαχνε ο ένας τον άλλο, χωρίς να βρίσκει κανείς, κανέναν.
Και οι ζωές τους άλλαξαν και πήγαν παρακάτω.
Κανείς όμως δεν είχε ξεχάσει το βλέμμα.
Κανείς δεν έπαψε να νιώθει το άγγιγμα στο δέρμα.
Κανείς δεν ένιωσε όμως ξανά εκείνο το καρδιοχτύπι.
Γέροι πλέον, κουρασμένο το σώμα απο τα χρόνια. Γεμάτο εμπειρίες και πόνους.
Με μια ψυχή όμως που δεν ξέχασε. Μια ψυχή που έπαιρνε δύναμη μονάχα απο τη θύμηση.
Να! Σε μια τυχαία στιγμή, συναντιούνται έτσι ξαφνικά.
Δεν δόθηκαν εξηγήσεις. Κι οι δυο ξέρανε πως δεν χρειάζονται.
Τα λόγια πλέον είναι περιττά. Πλέον ξέρουν.
Και τα χέρια ενώθηκαν και η φλόγα άναψε ξανά…
Οι χτύποι της καρδιάς είναι επιτέλους ίδιοι.
Τους το χρωστούσε η ζωή;
Κανείς δεν ξέρει…
Ήταν η μοίρα που έπαιξε για ακόμα μια φορά το δικό της παιχνίδι;
Δεν θα το μάθουν ποτέ.
Πλέον δεν τους νοιάζει.
Για όσα χρόνια απομένουν κανείς δεν θα τους χωρίσει ξανά…και είναι το μόνο που ξέρουν.
Ίσως τελικά ο Ρωμαίος και η Ιουλιέτα, δεν αυτοκτόνησαν ποτέ…ή δεν έπρεπε να αυτοκτονήσουν;
