Γράφει η Νεφέλη
Μπορεί να μην σε έχω πια. Μπορεί οι δρόμοι μας να άλλαξαν πορεία και κατεύθυνση και ίσως εδώ που τα λέμε, να μην σε είχα σχεδόν ποτέ δικό μου έτσι όπως ορίζει το πρωτόκολλο των ερωτευμένων, όμως εγώ ξέρω πολύ καλά πως κάπου, κάποτε ήσουν δικός μου και ήμουν δική σου, με τον δικό μας ανορθόδοξο τρόπο, με τις δικές μας ιδιορρυθμίες με τα δικά μας δεδομένα.
Γιατί ό,τι και να λένε, ό,τι κι αν γράφουν, ένα πράγμα ισχύει κατά την δική μου απόψη.
Ο κάθε έρωτας είναι μοναδικός. Η κάθε ερωτική ιστορία γεννιέται κάτω από τις δικές της συνθήκες. Άλλοτε καταφέρνει να επιβιώσει κι άλλοτε όχι. Δεν είναι αρκετό μόνο το να θέλεις ή το να μπορείς. Υπάρχουν πολλά μοναδικά κομμάτια που μπορεί να σου επιτρέπουν ή να μην σου επιτρέπουν.
Για αυτό άλλωστε ο κάθε έρωτας είναι ξεχωριστός. Γιατι βάφεται και γράφετε με τα δικά του χρώματα.Γεννιέται και πεθαίνει κάτω από τις δικές του ιδιαίτερες συνθήκες.
Αλήθεια πεθαίνει; Θα μου πεις…
Να σου πω τι πιστεύω;; Όταν ένας έρωτας διακοπεί πριν ολοκληρώσει τον κύκλο του, έχοντας αφήσει στιγμές που δεν πρόλαβε να ζήσει όχι γιατί δεν ήθελε αλλά γιατί οι συνθήκες ήταν απαγορευτικές, τότε όχι! Αυτός ο μισός έρωτας, που προσπάθησε να κρατηθεί και να ολοκληρωθεί αλλά δεν τα κατάφερε, δεν πεθαίνει.
Μένει εκεί στην καρδιά και τον νου των δυο ψυχών που τον βίωσαν, έχοντας κάνει μια μικρή φωλιά μέσα τους και για αυτόν το σπίτι του είναι εκεί.
Κι αυτές οι ψυχές, όπου κι αν πανε, ό,τι κι αν κάνουν, όσος χρόνος κι αν περάσει, τον κουβαλούν μαζί τους.
Τον θρέφουν με τις αναμνήσεις και τον ποτίζουν με εκείνα τα δάκρυα που κυλούν ξαφνικά κάποιες ανύποπτες στιγμές.
Αυτός λοιπόν ο μισοτελειωμένος ή μισοπεθαμένος πες τον όπως θες εσύ, αυτός ο έρωτας, θα είναι για «πάντα» το δικό τους πολύτιμο μυστικό κρυμμένο εκεί, κάπου στα βάθη της ψυχής, της καρδιάς και του μυαλού και θα σιγοκαίει.
