Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου
Σταμάτα να το λες αγάπη.
Δεν είναι αγάπη όταν ο ένας δίνει και ο άλλος απλώς δέχεται. Δεν είναι αγάπη όταν ο ένας περιμένει και ο άλλος αποφασίζει πότε θα εμφανιστεί. Δεν είναι αγάπη όταν ο ένας χτίζει κι ο άλλος δοκιμάζει πόσο εύκολα γκρεμίζονται τα πράγματα. Είναι καταδίκη.
Μια αργή, ύπουλη καταδίκη που δεν σε σκοτώνει απότομα. Σε αδειάζει λίγο λίγο. Σου τρώει την αυτοεκτίμηση, την ηρεμία, τη χαρά. Σε μετατρέπει από άνθρωπο σε επαίτη συναισθημάτων. Και το χειρότερο είναι πως στην αρχή δεν το καταλαβαίνεις. Γιατί η ελπίδα είναι ύπουλο πράγμα. Σε κάνει να βλέπεις προθέσεις εκεί που υπάρχουν μόνο δικαιολογίες. Σε κάνει να βαφτίζεις την αδιαφορία «δύσκολη περίοδο» και την απουσία «φόβο να ανοιχτεί».
Μέχρι που μια μέρα ξυπνάς και συνειδητοποιείς ότι κουβαλάς μόνος σου κάτι που υποτίθεται πως ήταν για δύο.
Κανένας άνθρωπος δεν γεννήθηκε για να πείθει κάποιον να τον αγαπήσει. Κανένας άνθρωπος δεν γεννήθηκε για να αποδεικνύει καθημερινά την αξία του. Κανένας άνθρωπος δεν γεννήθηκε για να ζει μόνιμα σε αναμονή.
Κι όμως, πόσοι από εμάς το κάναμε;
Πόσες φορές καθίσαμε απέναντι από ψίχουλα και προσπαθήσαμε να τα πείσουμε ότι είναι γεύμα; Πόσες φορές κρατήσαμε ανοιχτή μια πόρτα για κάποιον που είχε ήδη φύγει; Πόσες φορές αγαπήσαμε τόσο πολύ έναν άνθρωπο, που ξεχάσαμε να αγαπάμε τον εαυτό μας;
Η αλήθεια είναι σκληρή αλλά λυτρωτική.
Ο άνθρωπος που θέλει, έρχεται. Ο άνθρωπος που νοιάζεται, φαίνεται. Ο άνθρωπος που αγαπά, συμμετέχει.
Τα υπόλοιπα είναι ιστορίες που λέμε στον εαυτό μας για να αντέξει λίγο ακόμα.
Και ξέρεις ποιο είναι το πιο θλιβερό; Δεν πονάει τόσο το ότι δεν σε αγάπησαν όσο ήθελες. Πονάει που έφτασες να πιστέψεις ότι αυτό ήταν το περισσότερο που άξιζες.
Γι’ αυτό φύγε από οτιδήποτε χρειάζεται να το κυνηγάς για να υπάρξει. Φύγε από οτιδήποτε σε αναγκάζει να παρακαλάς για τα αυτονόητα. Φύγε από οτιδήποτε σε κάνει να αμφισβητείς την αξία σου.
Η αγάπη δεν είναι κυνήγι. Δεν είναι διαπραγμάτευση. Δεν είναι δοκιμασία αντοχής.
Η αγάπη είναι δύο άνθρωποι που κάνουν το ίδιο βήμα ο ένας προς τον άλλον.
Και ό,τι δεν είναι αμοιβαίο, αργά ή γρήγορα, γίνεται φυλακή για εκείνον που αγαπά περισσότερο.
Η αγάπη είναι δύο άνθρωποι που κάνουν το ίδιο βήμα ο ένας προς τον άλλον.
Και ό,τι δεν είναι αμοιβαίο, αργά ή γρήγορα, γίνεται φυλακή για εκείνον που αγαπά περισσότερο.
