Γράφει η Ιωάννα Παυλίδου
Κοίτα πίσω σου για λίγο. Όχι με νοσταλγία, όχι με ενοχή. Μονάχα με ειλικρίνεια. Όλες οι σχέσεις που νόμισες πως θα κρατήσουν για πάντα, όλοι οι άνθρωποι που σε έπεισαν ότι είσαι λιγότερος αν δεν τους κρατήσεις, όλα τα «μαζί» που κατέληξαν σε αμήχανες σιωπές… ήταν τελικά το μονοπάτι. Όχι το τέλος.
Ξέρεις, οι πρώην σχέσεις δεν είναι αποτυχίες. Είναι δάσκαλοι που σπάνε τα κομμάτια σου για να τα ξαναφτιάξεις αλλιώς. Είναι οι καθρέφτες που σε ανάγκασαν να δεις ποιες πληγές κουβαλάς. Ποια κενά προσπαθούσες να γεμίσεις με αγάπες που δεν ήταν φτιαγμένες να κρατήσουν.
Κι όμως, κάθε φορά που νόμιζες ότι δεν θα ξαναπιστέψεις, κάτι μέσα σου παρέμενε ζωντανό. Εκείνη η μικρή σπίθα που δεν έσβησε. Γιατί όσο κι αν σε διέλυσαν οι λάθος επιλογές, σου άφησαν κι ένα δώρο: το θάρρος να ψάξεις κάτι καλύτερο. Το κουράγιο να πεις «όχι πια ημίμετρα».
Μη φοβάσαι να θυμάσαι ποιος ήσουν. Να παραδέχεσαι ότι αγάπησες ανθρώπους που δεν μπορούσαν να σε αγαπήσουν το ίδιο. Αυτό δεν σε μικραίνει. Σε κάνει αληθινό. Σε κάνει άνθρωπο. Γιατί μόνο όταν περάσεις μέσα από σχέσεις που σε ράγισαν, καταλαβαίνεις πόσο πολύτιμο είναι να σε κρατάει κάποιος με καθαρή καρδιά.
Κάποτε θα έρθει εκείνος που θα σε κοιτάξει και δεν θα χρειάζεται να του αποδείξεις τίποτα. Που δεν θα σε μετρήσει με τα μέτρα των προηγούμενων. Που δεν θα περιμένει να γίνεις κάποιος άλλος για να σε αγαπήσει. Και τότε, θα καταλάβεις. Όλες οι πληγές, όλα τα χαμένα βράδια, όλα τα αντίο, είχαν λόγο. Σε πήγαν εκεί.
Μην ντρέπεσαι για τις λάθος σχέσεις σου. Να τις τιμάς. Γιατί χωρίς αυτές, δεν θα ήξερες να ξεχωρίσεις τον άνθρωπο που έψαχνες πάντα. Κι ίσως, αν τις κοιτάξεις κατάματα, να τους πεις κι ένα σιωπηλό «ευχαριστώ». Όχι γιατί άξιζαν να μείνουν, αλλά γιατί σε έμαθαν να φεύγεις. Και μετά να επιλέγεις κάτι που μοιάζει με σπίτι.
