Θα αντιπαραθέσω στην αντεπίθεση απροσδιόριστες κενές σκέψεις της.
Μέσα σε όλα η προστασία όπου αυθόρμητα γεννά η μητρότητα για το κάθε τι που περιβάλλει το παιδί της.
Από την φύση της πάντα προς το καλύτερο ακόμα και η θυσία που σκλαβώνει την ελευθερία της υπομένοντας και φυλακίζοντας κάθε θέλω και κάθε χαρά της.
Από την ημέρα που σε έφερε στον κόσμο έγινες ο σκοπός της ζωής της και η θέληση της για να σου παρέχει τα πλουσιότερα συμβουλεύοντας κάθε μέρα τα ίδια και τα ίδια σε σημείο που νιώθεις ότι αναφέρεται σε άνθρωπο που έχει χάσει την ακοή του.
Κι όμως η ανησυχία της ακατάπαυστη μέσα στο πιο απλό η ίδια η καταστροφή για να σου επισημάνει κάθε φορά τις δυσκολίες της ζωής.
Έτσι την έκανε η φύση προστατευτική θέλοντας και πιστεύοντας να σου χαρίζει τα πάντα, γιατί εκείνη ξέρει.
Γεύεται τα πιο ασήμαντα ως σημαντικά, μα όταν έρθουν τα χειρότερα γυρίζει να κοιτάξει τα τότε ασήμαντα που προσπέρασε κατακρίνοντας την δική της ζωή που θα μπορούσε να ζήσει και όχι να στερηθεί, να μοιραστεί με τον δικό της άνθρωπο και όχι να χαντακωθεί.
Και μέσα στα μάτια της εσύ μαζί με όλα τα λάθη που έκανε, αλλά δεν θα ξεστομίσει ποτέ, γιατί εκείνη έκανε τις σωστές επιλογές πριν τον ερχομό σου.
Άκουσε την και πάρε όλα εκείνα που σου χαρίζει, εκείνη πέρασε δύσκολα και δεν θέλει να περάσεις κι εσύ κάτι παρόμοιο.
Δεν μπορεί να αλλάξει την δική της ζωή, αλλά μπορεί να σε καθοδηγήσει στον σωστό για εκείνη δρόμο.
Η δική σου Παναγιά καρδιοχτυπά για το καλό σου.
Η δική μου ξεψύχησε νωρίς.
Καλή Ανάσταση με Πίστη.
