Γράφει η Ιωάννα Βασιλειάδου
Πολλοί αναρωτιούνται αν και οι παντρεμένοι έχουν ψυχή. Είναι ένα ερώτημα που έχει μία και μοναδική απάντηση: ΌΧΙ!
Κι αυτό γιατί όταν παντρεύεσαι πρέπει να δίνεσαι ψυχή τε και σώματι στον άνθρωπο που επιλέγεις!
Είναι απόφαση ζωής ο γάμος και πρέπει να γίνεται με σύνεση και σκέψη. Πρέπει να θέλουμε αυτόν που παίρνουμε αλλά κι ακόμη κι αν τον παίρνουμε μόνο για την απόκτηση τέκνων θα πρέπει και πάλι να είμαστε πιστοί. Γιατί ενδεχόμενη παρέκκλιση συνθλίβει τα θεμέλια του γάμου.
Όταν όμως παντρεύεσαι δεν είσαι μόνος. Έχεις την ευθύνη των παιδιών σου! Δεν μπορείς να φέρεσαι όπως πριν παντρευτείς.
Αν πάλι δεν θέλεις τον σύντροφό σου έχεις την δυνατότητα να τον αφήσεις ελεύθερο και να επιλέξεις να πορευθείς μόνος σου. Και τότε μπορείς να κάνεις ό,τι θέλεις. Δεν είναι όμως τίμιο και ηθικό να τον απατάς! Ούτε στην σκέψη, ούτε στην πράξη! Όσοι φέρονται μ΄αυτόν τον τρόπο είναι πολύ ανήθικοι γιατί θέλουν και την πίτα ολόκληρη αλλά και τον σκύλο χορτάτο!
Είναι ντροπή και αίσχος πάνω απ΄ολα για τους ίδιους! Δηλώνει ότι δεν σέβονται τον ίδιο τους τον εαυτό! Αλλά φυσικά ούτε τον σύντροφό τους αλλά ούτε και το άτομο με το οποίο σχετίζονται! Τους κοροϊδεύουν όλους, αλλά κυρίως τον ίδιο τους τον εαυτό! Γιατί δεν μπορεί να κοιμάσαι ήσυχος όσο αναίσθητος κι αν είσαι. Δεν γίνεται να μην σου τίπτει η συνείδηση!
Μετά από αυτήν την ενέργεια τίποτα δεν είναι πια ίδιο! Κι αν κάποιος είναι “άνθρωπος” και έτυχε να πέσει σ΄αυτήν την αμαρτία εκτός από την ειλικρινή εξομολόγηση απέναντι στον πνευματικό του θα πρέπει να τους αφήσει όλους ήσυχους!
Δεν αξίζει πλέον εμπιστοσύνης! Ούτε από τον σύντροφό, ούτε από το άτομο που σχετίστηκε. Γιατί ως γνωστόν, “αν τον κάνεις με εμένα, θα το κάνεις και σε εμένα!”
