Γράφει ο Γιώργος Καραγεώργος
Μη μου μιλάς εμένανε για δύναμη αδερφέ…
Ξέρεις πόσες φορές κοιμήθηκα εγώ με παρέα κι ύστερα ξύπνησα μοναχός; Ξέρεις πόσες φορές κρύφτηκα σε μια γωνιά για να σκουπίσω τα δάκρυά μου; Ξέρεις πόσες πολλές φορές με πήρε σβάρνα κάποια ανάγκη κι εγώ το ‘χα για μυστικό; Πόσες γαμήμενες φορές δεν φτάναν τα λεφτά μου, κι εγώ κερνούσα κι από πάνω για να μη με λυπηθούνε;
Ξέρεις πόσες φορές χαμογέλασα σε ανθρώπους που δεν ήθελα ούτε να τους βλέπω; Πόσες φορές έκανα πως δεν άκουσα την προσβολή, γιατί δεν είχα το κουράγιο να ανοίξω άλλο ακόμα ένα μέτωπο; Πόσες φορές είπα δεν πειράζει, ενώ μέσα μου με έτρωγε το παράπονο; Πόσες φορές έδωσα και το τελευταίο μου, μόνο και μόνο από περηφάνια, για να μη φανεί πως μου λείπει;
Και μη νομίζεις πως κάνω τον ατρόμητο, ούτε πως δεν φοβήθηκα ποτέ μου. Φοβήθηκα μάγκα μου και παραφοβήθηκα. Αλλά δεν είχα καν την πολυτέλεια να μείνω κάτω. Είχα ανθρώπους να νοιαστώ, υποχρεώσεις να βγάλω πέρα, και μια ζωή που δεν με περίμενε για να συνέλθω.
Δεν έγινα δυνατός λοιπόν επειδή έτσι μου άρεσε, σου λέω. Έγινα γιατί δεν υπήρχε άλλος να πάρει τη θέση μου.
Και τώρα που με βλέπεις να γελάω, να κερνάω, να κάνω πλάκα και να μη μασάω, μην περνάς από το μυαλό σου πως μου χαρίστηκε τίποτα. Έχω περάσει νύχτες πολλές, που δεν θα τις ευχόμουνα ούτε στον εχθρό μου.
Γι’ αυτό, αδερφέ, προτού, με ευκολία, μετρήσεις τη δύναμή μου, σκέψου πρώτα πόσα πράγματα χρειάστηκε να καταπιώ για να μη δεις ποτέ την αδυναμία μου.
