Γράφει η Ειρήνη Αγγελίδη.
Τα Κυριακάτικα πρωινά ήταν τα αγαπημένα μου.
Πήγαινα πάντα στο αγαπημένο μου καφέ.
Βροχερή μέρα, ζεστός καφές και πρωινή εφημερίδα.
Η μυρωδιά από τα φρέσκα λουλούδια που διακοσμούσαν το τραπέζι μου, δίπλα από το παράθυρο και το άκουσμα της βροχής με έκαναν να χάσω την αίσθηση του χρόνου.
Κοιτούσα έξω και χανόμουν στο πέρασμα των ανθρώπων.
Παιδιά έτρεχαν ανέμελα στην βροχή, μούσκεμα.
Ένα ζευγάρι αγκαλιαζόταν κάτω από μια ομπρέλα σφιχτά δείχνοντας πως δεν τους νοιάζει τίποτα, παρά μόνο η στιγμή.
Παρέες έτρεχαν να προλάβουν το τρένο χαζογελώντας.
Μια κοπέλα βοηθούσε έναν κύριο μεγάλης ηλικίας να περάσει τον δρόμο χαρίζοντας της το πιο όμορφό του χαμόγελο.
Και τότε ήταν που συνειδητοποίησα πως μέσα στο πλήθος, μέσα σε κάθε άνθρωπο έβλεπα ένα κομμάτι του εαυτού μου.
Και κάπως έτσι, αυτή η μοναξιά που ένιωθα δεν ήταν ποτέ πιο όμορφη από εκείνη τη φορά.
Και κάπως έτσι ένιωσα πως ποτέ δεν είσαι πραγματικά μόνος, αρκεί να κοιτάξεις γύρω σου.
Αρκεί να το δεις.
Και ίσως, σου αλλάξει τη ζωή.
