Γράφει η Σοφία Δημητρίου
Η σχέση δεν είναι παιχνίδι. Δεν έχει γύρους, δεν έχει παύση, δεν έχει «ξαναρχίζουμε από την αρχή» κάθε φορά που κάτι δεν σου βγαίνει. Και η καρδιά δεν είναι χώρος προσωρινής στάθμευσης. Δεν μπαίνεις, δεν βγαίνεις, δεν γυρνάς όποτε νιώθεις μόνος. Γιατί απέναντί σου δεν έχεις σενάριο. Έχεις άνθρωπο.
Κάποια πράγματα δεν λέγονται ελαφρά. Δεν εκτοξεύονται στον αέρα σαν λέξεις χωρίς βάρος. Υπάρχουν φράσεις που χτίζουν κόσμους και άλλες που τους κατεδαφίζουν. Κι αυτές τις κουβέντες δεν τις λες όταν είσαι θυμωμένος, μπερδεμένος ή ανασφαλής. Τις λες μόνο όταν είσαι σίγουρος. Γιατί μετά δεν μαζεύονται. Και οι καρδιές δεν έχουν κουμπί επαναφοράς.
Υπάρχουν άνθρωποι που στον πρώτο καβγά μιλούν για τέλος. Που σε κάθε δυσκολία τραβάνε χειρόφρενο. Που όταν κάτι δεν τους βολεύει, εξαφανίζονται. Δεν παλεύουν. Δεν μένουν. Δεν αντέχουν τη σύγκρουση. Κι ύστερα επιστρέφουν, ζητώντας κατανόηση, χρόνο, άλλη μια ευκαιρία. Σαν να μην άφησαν πίσω τους συντρίμμια.
Δεν είναι αδυναμία να κουραστείς. Είναι αυτοσεβασμός. Γιατί κάθε «φεύγω» αφήνει ρωγμές. Κάθε απειλή χωρισμού μικραίνει τη σχέση. Κάθε επιστροφή χωρίς αλλαγή σε εξαντλεί. Και κάποια στιγμή, δεν μένει τίποτα να δώσεις. Όχι γιατί δεν αγάπησες. Αλλά γιατί έδωσες μέχρι να αδειάσεις.
Η αγάπη δεν αντέχει τη φυγή ως μοτίβο. Θέλει ανθρώπους που μένουν όταν τα πράγματα σφίγγουν. Που δεν χρησιμοποιούν το τέλος σαν όπλο. Που δεν δοκιμάζουν αν θα τους κυνηγήσεις. Θέλει ευθύνη. Θέλει παρουσία. Θέλει συνέπεια.
Κι όταν έρθει εκείνη η στιγμή που λες «ως εδώ», δεν είναι σκληρότητα. Είναι όριο. Γιατί κάποια λόγια, όταν ειπωθούν πολλές φορές, χάνουν την αξία τους. Κι κάποια «φεύγω», όταν επαναληφθούν, γίνονται πραγματικότητα.
Δεν έχει πρόβα η αγάπη. Είναι επιλογή. Και αν δεν μπορείς να μείνεις, μην επιστρέφεις ζητώντας να σε μαζέψουν από τα κομμάτια που άφησες πίσω.
