Γράφει ο Δημήτρης Καραγιάννης
Οι άνθρωποι λένε πολλά όταν είναι νηφάλιοι.
Σκέφτονται πριν μιλήσουν, φιλτράρουν τα συναισθήματά τους, παίζουν παιχνίδια ισορροπίας μεταξύ εγωισμού και επιθυμίας. Σου δίνουν τόσα, όσα χρειάζεσαι για να μείνεις, αλλά ποτέ αρκετά για να νιώσεις σιγουριά.
Αλλά όταν το αλκοόλ ρέει στις φλέβες και το μυαλό χαλαρώνει, τότε λένε την αλήθεια.
Τα μεθυσμένα “σ’ αγαπώ” να τα πιστεύεις.
Εκείνες τις ώρες που η λογική υποχωρεί, που οι άμυνες πέφτουν και η φωνή τρέμει λίγο παραπάνω από το κανονικό. Όταν τα δάχτυλα ψάχνουν ασυναίσθητα το κινητό, όταν η ανάγκη ξεπερνάει τον εγωισμό και οι λέξεις βγαίνουν χωρίς φίλτρο.
Το αλκοόλ δεν γεννάει συναισθήματα. Απλώς ξεσκεπάζει όσα κρατάμε θαμμένα.
Κι αν σε θυμήθηκε στις τρεις τα ξημερώματα, δεν ήταν τυχαίο.
Δεν ήταν απλά η στιγμή.
Ήσουν το πρώτο όνομα που του ήρθε στο μυαλό. Ήσουν το “αν” που δεν απαντήθηκε ποτέ. Ήσουν το απωθημένο, η ανεκπλήρωτη σκέψη, η αλήθεια που νηφάλιος δεν τόλμησε να πει.
Κι αν σου είπε “σ’ αγαπώ”, το εννοούσε.
Μπορεί αύριο να το πάρει πίσω, μπορεί να βρει δικαιολογίες, μπορεί να προσπαθήσει να σε πείσει πως ήταν το ποτό.
Αλλά εσύ ξέρεις.
Ξέρεις πως το αλκοόλ δεν βάζει λόγια στο στόμα.
Απλά αφήνει την καρδιά να μιλήσει χωρίς να τη διακόψει ο φόβος.
Γι’ αυτό, τα μεθυσμένα “σ’ αγαπώ” να τα πιστεύεις.
Είναι τα μόνα που ειπώθηκαν χωρίς φίλτρο, χωρίς εγωισμό, χωρίς φόβο.
