Γράφει η Ράνια Σταθάκη
Μερικές φορές τα μεγαλύτερα «σ’ αγαπώ» δεν ειπώθηκαν ποτέ. Δεν βγήκαν σε μεγάλα λόγια, ούτε σε υποσχέσεις που εύκολα ξεχνιούνται. Κρύφτηκαν μέσα σε εκείνες τις μικρές φράσεις που περνάνε απαρατήρητες, μα αντέχουν περισσότερο απ’ όλα. Ένα «να προσέχεις» έκρυβε κάθε ανησυχία, κάθε αγωνία, κάθε κομμάτι αγάπης που δεν τόλμησα να πω δυνατά.
Γιατί καμιά φορά το «σ’ αγαπώ» φαντάζει μικρό μπροστά σε αυτό που νιώθεις. Θέλει πράξεις, θέλει αποδείξεις. Θέλει να σε δω να γυρνάς πίσω σώος, να χαμογελάς ξανά, να συνεχίζεις να είσαι εσύ. Κι αν δεν βρήκα τη δύναμη να στο πω με εκείνες τις τρεις λέξεις, το είπα με τρόπους πιο αληθινούς: με μια αγκαλιά που κράτησε λίγο παραπάνω, με ένα βλέμμα που μίλησε πριν από μένα, με ένα «να προσέχεις» που έκλεινε μέσα του όλα.
Η αγάπη δεν είναι πάντα φανερή. Δεν φωνάζει, δεν απαιτεί. Συχνά ψιθυρίζει και κρύβεται πίσω από απλές καθημερινές κουβέντες. Είναι εκεί όταν σου στέλνω μήνυμα χωρίς λόγο, όταν θυμάμαι τι σου αρέσει, όταν ανησυχώ πριν καν συμβεί κάτι.
Κι εσύ ίσως δεν το κατάλαβες ποτέ. Ίσως νόμιζες πως ήταν απλώς μια συνήθεια, μια τυπική κουβέντα. Μα σε κάθε «να προσέχεις» σου έλεγα ότι είσαι πολύτιμος. Ότι σε χρειάζομαι. Ότι είσαι το κομμάτι που δεν θέλω να χάσω.
Δεν είναι οι λέξεις που μετράνε, αλλά το βάρος τους. Κι αυτό το «να προσέχεις» κουβάλησε όλα τα «σ’ αγαπώ» που δεν ειπώθηκαν ποτέ, αλλά έζησαν σε κάθε ανάσα μου.
