Γράφει ο Δημήτρης Ξυλούρης
Δεν ζήτησα να μου τάξεις τον ουρανό, ούτε να μου πουλήσεις όνειρα σε συσκευασία δώρου. Ήθελα μόνο τα «θέλω» σου να συμβαδίζουν με τα «μπορώ» μου. Ό,τι ποθούσες να έχει βάρος, να αντέχει, να μην το λες απλά επειδή είναι όμορφο να το ακούω.
Γιατί στην τελική, τι αξία έχει το «σ’ αγαπώ» αν μένει γυμνό, χωρίς να το στηρίζεις με πράξεις; Τι αξία έχει το «σε θέλω» αν εξαφανίζεσαι στην πρώτη δυσκολία; Η αγάπη δεν είναι σκηνή θεάτρου, ούτε διαγωνισμός για το ποιος θα πει τα πιο μεγάλα λόγια. Η αγάπη φαίνεται όταν όλα γύρω σου γκρεμίζονται κι εσύ διαλέγεις να μείνεις.
Δεν ζήτησα πολλά. Ήθελα να δω ότι μπορείς να σταθείς δίπλα μου, όχι μόνο όταν όλα είναι όμορφα, αλλά και στις μέρες που μοιάζουν κόλαση. Να μη μετράς τις δυνάμεις σου μόνο στις καλές στιγμές, αλλά και στις άσχημες, όταν το «μαζί» είναι η μόνη σανίδα σωτηρίας.
Κι εκεί φάνηκε η διαφορά. Είχες τα «θέλω», αλλά δεν είχες ποτέ τα «μπορώ». Ήσουν δυνατή στα μεγάλα λόγια, αδύναμη στη σιωπή της πράξης. Κι όσο κι αν πίστεψα σε σένα, όσο κι αν πάλεψα να κουβαλήσω και το δικό σου κομμάτι, στο τέλος κατάλαβα πως ο έρωτας δεν χτίζεται με μονόπλευρη θέληση. Χτίζεται με δύο κορμιά που τραβούν το ίδιο σκοινί.
Δεν σου ζήτησα τον κόσμο. Σου ζήτησα μόνο να σταθείς. Κι εκεί λύγισες. Και ξέρεις κάτι; Όταν λυγίσεις εκεί που μετράει, τότε δεν μιλάμε για έρωτα, αλλά για ψευδαίσθηση.
