Γράφει η Δανάη Χριστοδούλου
Πώς γίνεται να μην σου λείπω; Εγώ, που ήμουν εκεί όταν όλα έμοιαζαν χαοτικά, που έβαζα τα κομμάτια σου στη θέση τους όταν εσύ δεν μπορούσες καν να τα δεις. Εγώ, που ήμουν το σπίτι σου, η σιγουριά σου, το “όλα θα πάνε καλά” σου. Πώς γίνεται να μην σου λείπω;
Δεν σου λείπουν οι κουβέντες μας; Τα γέλια που κάναμε για πράγματα που μόνο εμείς καταλαβαίναμε; Οι νύχτες που μέναμε ξύπνιοι, να μιλάμε για το τίποτα και το παν; Πώς γίνεται να μη σου λείπει εκείνο το βλέμμα μου, που σε έκανε να νιώθεις πως ο κόσμος σου είναι ασφαλής, έστω και για λίγο;
Πες μου την αλήθεια.
Σε ρωτάω, αλλά φοβάμαι την απάντηση. Φοβάμαι πως η σιωπή σου είναι πιο δυνατή από ό,τι αν έλεγες “όχι”. Γιατί, αν δεν σου λείπω, τότε τι ήμουν για σένα; Μια παρένθεση; Ένα διάλειμμα μέχρι να ξαναβρείς τον εαυτό σου; Ή μήπως απλώς ήμουν εκεί για όσο βόλευε;
Κι όμως, εγώ σου λείπω.
Το ξέρω. Μπορεί να μη το λες, αλλά το βλέπω στα μάτια σου. Το ακούω στις λέξεις που δεν λες, στον τρόπο που αποφεύγεις να μιλήσεις για εμάς. Σου λείπω, αλλά δεν το παραδέχεσαι. Ίσως επειδή είναι πιο εύκολο έτσι. Ίσως επειδή φοβάσαι ότι, αν το πεις, θα πρέπει να αναμετρηθείς με το τι χάσαμε.
Κι εγώ;
Εγώ σου λείπω κάθε μέρα. Κάθε στιγμή. Στις μικρές, ασήμαντες λεπτομέρειες που έκανες σημαντικές. Στον τρόπο που γελούσες όταν προσπαθούσα να είμαι σοβαρή. Στις στιγμές που έκανες τα δύσκολα να μοιάζουν πιο εύκολα, απλά επειδή ήσουν εκεί.
Πώς γίνεται να μην σου λείπω;
Μπορεί να προχώρησες. Μπορεί να έφτιαξες μια νέα πραγματικότητα χωρίς εμένα. Αλλά ξέρω πως υπάρχουν στιγμές που κάτι μέσα σου σε τραβάει πίσω. Όχι σε μένα, αλλά σε αυτό που ήμασταν. Και ίσως αυτό είναι που σε κάνει να κρατάς αποστάσεις. Γιατί το να παραδεχτείς ότι σου λείπω σημαίνει ότι δεν έχεις ξεφύγει ακόμα από αυτό που αφήσαμε.
Πες μου, όμως, κάτι:
Αν δεν σου λείπω, τότε τι σημαίνει ότι ήμουν για σένα; Γιατί αν ήμουν αληθινή, αν ήμασταν αληθινοί, τότε το κενό δεν γεμίζει τόσο εύκολα. Αν δεν σου λείπω, τότε τι ζούσαμε μαζί;
Πώς γίνεται να μην σου λείπω;
Ίσως, τελικά, δεν είναι ότι δεν σου λείπω. Ίσως είναι ότι φοβάσαι να το παραδεχτείς. Και αυτό πονάει περισσότερο. Γιατί εγώ, ακόμα κι αν δεν το πω δυνατά, ακόμα κι αν δεν σου το δείξω ποτέ ξανά, ξέρω την αλήθεια: μου λείπεις. Πάντα μου έλειπες.
#Τα Σαββατοκύριακα, ανήκουν στο Writing Lab. Στις ομάδες “βιωματικής” γραφής, εκεί που κάνουμε τις σκέψεις συναίσθημα και το συναίσθημα, λέξεις!
