Γράφει ο Αλέξανδρος Παπακωνσταντίνου
Ξέρεις, το σκέφτομαι συχνά. Εμάς. Εκείνα που είπαμε, εκείνα που ζήσαμε, και κυρίως εκείνα που δεν προλάβαμε να γίνουμε. Ήμασταν σαν δύο γραμμές που ήρθαν πολύ κοντά, σχεδόν άγγιξαν, αλλά ποτέ δεν ενώθηκαν. Όχι επειδή δεν υπήρχε συναίσθημα. Όχι επειδή δεν το θέλαμε. Αλλά επειδή, απλά, δεν ήταν η κατάλληλη στιγμή.
Δεν ήμασταν έτοιμοι.
Ή ίσως να ήμασταν, αλλά όχι για εμάς. Εσύ κουβαλούσες το δικό σου παρελθόν, κι εγώ προσπαθούσα να φτιάξω το δικό μου μέλλον. Συναντηθήκαμε στη μέση, αλλά ήταν σαν να ήμασταν δύο διαφορετικοί κόσμοι που πάλευαν να βρουν ένα κοινό σημείο. Μπορεί να είχαμε την ίδια φωτιά, αλλά δεν είχαμε τον ίδιο ρυθμό.
Δεν έφταιγε κανείς.
Δεν έφταιγες εσύ, ούτε εγώ. Ήταν η ζωή. Οι συγκυρίες, οι επιλογές, οι φόβοι μας. Ήταν όλα εκείνα που έκαναν το «μαζί» να μοιάζει τόσο δύσκολο. Και όσο κι αν προσπαθήσαμε, η στιγμή δεν μας άφησε να δώσουμε ο ένας στον άλλον αυτό που αξίζαμε.
Αλλά ξέρεις κάτι;
Αυτό δεν σημαίνει ότι ό,τι είχαμε δεν ήταν αληθινό. Ήταν. Ήταν οι στιγμές που γελάσαμε σαν να μην υπήρχε αύριο. Οι νύχτες που οι λέξεις δεν ήταν αρκετές για να εξηγήσουν αυτό που νιώθαμε. Ήταν όλα εκείνα που μας έκαναν να πιστέψουμε, έστω και για λίγο, ότι ίσως μπορούσαμε να νικήσουμε τον χρόνο.
Κι όμως, ο χρόνος πάντα νικά.
Δεν είμαστε φτιαγμένοι για να αλλάζουμε το πότε και το πώς. Είμαστε φτιαγμένοι για να ζούμε με όσα μας δίνονται, και να αποδεχόμαστε όσα δεν μπορούμε να έχουμε. Και εμείς; Εμείς δεν μπορούσαμε να έχουμε το «πάντα». Είχαμε μόνο το «τώρα». Και αυτό, για λίγο, ήταν αρκετό.
Δεν ήταν η κατάλληλη στιγμή για εμάς.
Αλλά ίσως, αν υπήρχε μια άλλη στιγμή, να ήμασταν όλα όσα ονειρευτήκαμε. Ίσως τότε να ήμασταν έτοιμοι να αγαπήσουμε χωρίς φόβο, να μείνουμε χωρίς αμφιβολίες. Ίσως τότε το «μαζί» να μην χρειαζόταν τόση προσπάθεια.
Αλλά αυτή η στιγμή δεν ήρθε.
Και ίσως να μη έρθει ποτέ. Κι αυτό πονάει. Όχι γιατί δεν προχωράμε, αλλά γιατί πάντα θα μένει εκείνο το «αν». Αν είχαμε συναντηθεί αλλιώς, αν οι δρόμοι μας δεν είχαν τόσα εμπόδια, αν το χθες μας άφηνε να χτίσουμε το αύριο.
Δεν ήταν η κατάλληλη στιγμή για εμάς, αλλά σε ευχαριστώ.
Γιατί, έστω και έτσι, έμαθα τι σημαίνει να θέλεις κάτι τόσο πολύ, που να μην σε νοιάζει αν είναι δύσκολο. Έμαθα τι σημαίνει να ζεις μια στιγμή που δεν θα ξεχάσεις ποτέ.
Κι αν οι γραμμές μας δεν ξανασυναντηθούν, να ξέρεις κάτι: ήσουν μια στιγμή που άξιζε τον χρόνο της. Και αυτό, τελικά, είναι αρκετό.
#Τα Σαββατοκύριακα, ανήκουν στο Writing Lab. Στις ομάδες “βιωματικής” γραφής, εκεί που κάνουμε τις σκέψεις συναίσθημα και το συναίσθημα, λέξεις!
