Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου
Κάποια στιγμή, θα κουραστείς.
Να είσαι εκεί. Να προσπαθείς. Να εξηγείς. Να δίνεις.
Και να μην βλέπεις τίποτα πίσω.
Καμία ανταπόδοση. Καμία αγκαλιά που να λέει «σε νιώθω».
Μόνο απαιτήσεις.
Και τότε… θα σου ‘ρθει.
Ένα «όχι» που δεν το σχεδίασες.
Μια άρνηση που μοιάζει σαν να ξεπήδησε από τα σωθικά σου.
Ένα ξενέρωμα τόσο βαθύ, που δεν το καλύπτει ούτε η καλύτερη δικαιολογία.
Θες να καταλάβεις ποιος είναι στ’ αλήθεια δίπλα σου;
Μην απαντήσεις αμέσως στο μήνυμα.
Μην προσφερθείς να σώσεις ό,τι δεν σώζεται.
Χάλασέ τους το χατίρι.
Μην τους δώσεις αυτό που περιμένουν από σένα.
Δείξε τους ποια είσαι όταν δεν «βολεύεις».
Όταν δεν σώζεις τον κόσμο τους.
Θα ενοχληθούν.
Θα απομακρυνθούν.
Θα σου ρίξουν και το φταίξιμο.
Αλλά εσύ… θα δεις.
Θα δεις ποιος μένει. Ποιος σε ψάχνει. Ποιος ανησυχεί.
Ποιος δεν έμεινε επειδή ήσουν «χρήσιμη».
Αλλά επειδή ήσουν εσύ.
Γιατί όσοι σε αξίζουν, αντέχουν και τις μέρες που δεν χαμογελάς.
Και δεν φεύγουν μόλις γκρεμιστεί η «βολική» εικόνα σου.
Μένουν. Κρατούν χώρο.
Δεν τους νοιάζει αν δεν έχεις να δώσεις. Αρκεί που είσαι.
Και πίστεψέ με… είναι λύτρωση να το δεις.
Όσο κι αν πονέσει.
Γιατί κάποια πράγματα πρέπει να σπάσουν, για να καταλάβεις ποια άξιζαν να μείνουν ακέραια.
Οπότε ναι.
Μη φοβάσαι να πεις «όχι».
Μη σε τρομάζει το να τους ενοχλήσεις.
Μη σε νοιάζει αν απογοητεύσεις ανθρώπους που ποτέ δεν προσπάθησαν να σε καταλάβουν.
Χάλασέ τους το χατίρι.
Κι ας μην μάθουν ποτέ.. πως ήταν απλά μια μπόρα.
Και τώρα πάρε τους ανθρώπους σου, και ζήσε τις λιακάδες σου!
