Γράφει ο Αλέξανδρος Χωριανούδης
Δεν ξέρω αν λέγεται σχέση αυτό που ζήσαμε.
Μπορεί να ήταν πεδίο μάχης. Μπορεί να ήταν καταφύγιο. Ή και τα δύο μαζί, εναλλάξ.
Αλλά ένα πράγμα ξέρω: τα κάναμε όλα. Και τα κάναμε λάθος.
Δεν αφήσαμε λάθος που να μην το ακουμπήσουμε.
Δεν υπάρχει “μη” που να μην το διαλύσαμε, όριο που να μην το ξεπεράσαμε, πληγή που να μην την ανοίξαμε μόνοι μας.
Μιλήσαμε όταν δεν έπρεπε.
Σιωπήσαμε όταν έπρεπε να φωνάξουμε.
Χτίσαμε το “εμείς” με τσιμέντο εγωισμού και το γκρεμίσαμε με τα ίδια μας τα χέρια.
Κι όμως…
Αν με ρωτήσεις, δεν θα άλλαζα τίποτα.
Γιατί το κάθε λάθος μας είχε πάθος. Είχε αλήθεια. Δεν παίξαμε ούτε στιγμή. Δεν κοροϊδέψαμε ποτέ.
Δεν ήμασταν «σωστοί», αλλά ήμασταν αληθινοί.
Και αυτό δεν το βρίσκεις εύκολα.
Σε πλήγωσα.
Με τσάκισες.
Και δεν κάναμε πίσω. Ούτε για να προστατέψουμε τον εαυτό μας, ούτε για να σώσουμε κάτι που φαινόταν να πεθαίνει.
Γιατί εμείς ήμασταν αυτοκαταστροφή με αγάπη.
Λάθη με συναίσθημα. Φωνές με αγκαλιές στο τέλος.
Και ξέρεις κάτι; Δεν ζητάω συγγνώμη για όσα ζήσαμε.
Ζητάω συγγνώμη μόνο για εκείνες τις στιγμές που σε άφησα να νιώσεις μόνη.
Για τις φορές που σ’ άφησα να κουβαλάς και το δικό μου βάρος.
Για τα βλέμματα που απέφυγα, ενώ φώναζες “μείνε” χωρίς να το πεις.
Μπορεί να τα κάναμε όλα λάθος, αλλά ακόμα σε νιώθω δική μου.
Όχι από ιδιοκτησία, αλλά από σύνδεση. Από εκείνες που δεν κόβονται, ακόμα κι αν έχεις φύγει.
Γιατί ό,τι κι αν έγινε, εσύ ήσουν το πιο αληθινό μου λάθος.
Και ίσως, κάπου εκεί, κρύβεται και το σωστό.
