Γράφει η Εύα Καρρά
Λένε πως το τέλος ενός έρωτα είναι ο χωρισμός.
Λένε πως όταν έρθει η στιγμή να πεις “τέλος”, όλα αλλάζουν.
Μόνο που η αλήθεια είναι λίγο διαφορετική.
Ο χωρισμός δεν είναι η ξαφνική πτώση, δεν είναι το σημείο μηδέν. Είναι απλώς η επιβεβαίωση αυτού που έχει ήδη συμβεί. Της σιωπής που έχει ήδη εγκατασταθεί ανάμεσα στους δυο ανθρώπους.
Γιατί πριν από το τέλος, πάντα υπάρχει η σιωπή.
Στην αρχή είναι μικρή, σχεδόν ανεπαίσθητη. Ένα κενό στις συζητήσεις, μια παύση σε ένα μήνυμα, μια σκέψη που μένει μισή γιατί δεν υπάρχει πια λόγος να ειπωθεί.
Και μετά, σιγά-σιγά, η σιωπή μεγαλώνει.
Γίνεται τα λόγια που δεν λέγονται, τα αγγίγματα που δεν έρχονται, οι βραδιές που τελειώνουν χωρίς να έχουν ειπωθεί τα “καληνύχτα” που κάποτε ήταν δεδομένα.
Μέχρι που, μια μέρα, δεν χρειάζεται καν να ειπωθεί το “χωρίζουμε”.
Γιατί το “χωρίζουμε” έχει ήδη συμβεί.
Έχει συμβεί σε όλες εκείνες τις στιγμές που δεν υπήρχε τίποτα να πούμε.
Σε όλες εκείνες τις φορές που η παρουσία του άλλου ήταν περισσότερο συνήθεια παρά ανάγκη.
Σε όλα τα “πώς πέρασε η μέρα σου;” που δεν περιμέναμε καν να ακούσουμε την απάντηση.
Και όταν τελικά φτάνει η στιγμή να φύγει ο ένας από τον άλλον, δεν υπάρχει δράμα. Δεν υπάρχει ένταση.
Υπάρχει απλώς εκείνη η γνώριμη σιωπή.
Αυτή που έχουμε ήδη συνηθίσει.
Αυτή που έχουμε μάθει να ακούμε πολύ πριν πούμε την τελευταία λέξη.
