Γράφει η Ιωάννα Παυλίδου
Υπάρχουν άνθρωποι που κυνηγούν συνεχώς το φως από τους προβολείς της ζωής, λες και η αξία τους κρύβεται στον θόρυβο που κάνουν. Εγώ δεν ανήκω σ’ αυτούς. Έχω έναν κόσμο αλλιώτικο, πιο ήσυχο, πιο καθαρό, πιο δικό μου. Εκεί, το λίγο είναι πολύ και το μικρό είναι μεγάλο.
Στον κόσμο μου δεν χρειάζεσαι κλειδιά, ούτε ειδική πρόσκληση. Χρειάζεσαι μόνο καθαρή ψυχή και αλήθεια στα μάτια. Δεν χωράνε σκιές, ούτε διπρόσωποι άνθρωποι. Όσοι μπαίνουν είναι επειδή το αξίζουν, επειδή καταλαβαίνουν τη σημασία των μικρών στιγμών—εκείνων που φτιάχνονται από ένα χαμόγελο, μια καλή κουβέντα, ένα χέρι που απλώνεται χωρίς συμφέρον.
Δεν με νοιάζει τι λένε οι άλλοι, γιατί πάντα θα λένε. Δεν μετράω τη ζωή μου σε likes και σχόλια, ούτε σε χειροκροτήματα. Τη μετράω σε στιγμές, εκείνες που δεν αγοράζονται, που δεν ανταλλάσσονται, που δεν φωνάζουν για προσοχή.
Ο δικός μου κόσμος τιμά τις λέξεις που σπάνια ακούγονται πια: σεβασμό, ειλικρίνεια, εκτίμηση. Εκεί δεν μπαίνει η μιζέρια και η υποκρισία. Εκεί υπάρχει χώρος μόνο για όσους επιλέγουν να είναι αυθεντικοί και ανθρώπινοι.
Δεν καλώ κανέναν που δεν θέλει να είναι εκεί. Μα όποιος έρθει, να ξέρει πως αυτός ο κόσμος έχει κανόνες αυστηρούς, χωρίς εκπτώσεις. Γιατί στον κόσμο μου η ψυχή αναπνέει ελεύθερα και μένει πάντα καθαρή. Αυτόν τον κόσμο δεν τον αλλάζω με τίποτα και για κανέναν.
