Γράφει η Σοφία Δημητρίου
Ένας θρόνος σου έφτιαξα, κι εσύ πίστεψες πως ήσουν βασιλιάς. Έρωτας τυφλός, σε έβλεπα θεό, αγνοώντας κάθε σημάδι που έλεγε πως είσαι απλά άνθρωπος, μικρός και λίγος για τα μεγάλα όνειρά μου. Σε είχα ανάγκη, γιατί διψούσα για αγάπη, κι όσο πιο πολύ σε εξιδανίκευα, τόσο πιο βαθιά σε βούλιαζα στον κόσμο μου.
Ήσουν πρωταγωνιστής σε μια παράσταση που εγώ έγραφα και που εγώ σου έδωσα τον πρώτο ρόλο, θυσιάζοντας το δικό μου. Ακολουθούσα, χειροκροτούσα, συμβιβαζόμουν. Αλλά κάποια στιγμή κατάλαβα ότι το σενάριο ήταν δικό μου και εγώ κρατούσα την πένα που θα όριζε το φινάλε.
Και κάπως έτσι, αποφάσισα να ξαναγράψω τη ζωή μου. Σταμάτησα να βλέπω τον πρίγκιπα και είδα τον βάτραχο που πάντα ήσουν. Σε άφησα πίσω χωρίς δεύτερη σκέψη, και αναρωτήθηκες τι έγινε, πού χάθηκε ο άνθρωπος που θεωρούσες δεδομένο. Μα εγώ πια δεν ήμουν εκείνη.
Η απομυθοποίηση σου ήταν η λύτρωση μου. Συνειδητοποίησα πόσο λίγο άξιζες και πόσο πολύ άξιζα εγώ. Ξαφνικά, το τέλος σου έγινε η νέα αρχή μου.
Δεν χωρούσες πια στα όνειρά μου, γιατί ήταν πολύ μεγάλα για σένα. Και τώρα, ελεύθερη από κάθε αυταπάτη, πρωταγωνίστρια στο έργο μου, ξεκινάω από την αρχή. Πιο δυνατή από ποτέ, πιο αποφασισμένη να ζήσω όσα αξίζω πραγματικά.
