Γράφει η Κορίνα Παπαδοπούλου
«Μα που πάει η αγάπη όταν τελειώνει;» Διάβασα αυτό το ερώτημα λίγο καιρό πριν και από τότε δεν μπορώ να το βγάλω από το μυαλό μου. Σκεφτομαι συνεχώς και επεξεργάζομαι αυτή την πληροφορία.
Μα πώς είναι δυνατόν; Γίνεται; Τελειώνει η αγάπη; Η σχέση με τον άνθρωπο μπορεί να τελειώσει αλλά η αγάπη; Όχι αγαπημένοι μου η αγάπη δεν τελειώνει. Όταν έχεις αγαπήσει πραγματικά δεν σταματάς ποτέ.
Μπορεί αυτό ο άνθρωπος να σε πόνεσε πολύ αλλά κοίτα με στα μάτια και πες μου, σταμάτησες να τον αγαπάς; Το ξέρουμε και οι δυο πως αυτό δεν έχει συμβεί.
Ξέρεις πως θα καταλάβεις πως ένας άνθρωπος σε έχει αγαπήσει πραγματικά. Πως παρά το γεγονός πως τον πόνεσες, τον πλήγωσες, τον πρόδωσες εκείνος ακόμα και μετά από όλα αυτά σου εύχεται τα καλύτερα.
Είναι οι άνθρωποι που ήταν πάντα εκεί για εσένα, στηρίγματα. Οι άνθρωποι που σε άκουγαν ώρες ολόκληρες να πονάς και ήταν σαν ένα μαχαίρι να τους τρυπήσει την καρδιά.
Η αγάπη λοιπόν κατά την γνώμη μου δεν μπορεί να χαθεί απλώς εξελίσσεται. Μπορεί να μην αγαπάς ερωτικά τον άλλο και αυτό είναι απόλυτα κατανοητό αλλά τον αγαπάς. Μπορεί αυτή την στιγμή να λες όχι, φυσικά και δεν τον αγαπώ, δεν με ενδιαφέρει καν μα έλα τώρα μεταξύ μας είμαστε. Το ξέρω όπως το ξέρεις κι εσύ.
Να σου κάνω ένα τεστ; Σκέψου πως ο άνθρωπος που έχεις τώρα στο μυαλό σου, γιατί το ξέρω πως από την αρχή έχεις έναν συγκεκριμένο, πάθαινε κάτι και μόνο εσύ θα μπορούσες να τον βοηθήσεις τι θα έκανες;
Καταρχάς στο άκουσμα και μόνο πως έχει πάθει κάτι έχεις ταραχτεί.
Κοίτα δεν είναι κακό, μην μάχεσαι ενάντια σε αυτό που νιώθεις. Το να αγαπάς κάποιον τόσο βαθιά αλλά να έχεις την ωριμότητα να μην τον θέλεις στην ζωή σου είναι εντάξει.
Αγάπη, μια έννοια που περιλαμβάνει όλα τα συναισθήματα μαζί. Να αγαπάτε, να αγαπάτε βαθιά και πολύ. Όπως έχω πλέον πει χίλιες φορές πως ο έρωτας και η αγάπη είναι για τους γενναίους. Κι εσύ είσαι μια γενναία καρδιά.
