Γράφει ο Χρήστος Παναγιωτόπουλος
Αν αναρωτιέται κανείς τι είναι οι σχέσεις, είναι όπως οι τριανταφυλλιές. Ευδοκιμούν σε ηλιόλουστες μέρες, ομορφαίνοντας τον κήπο των ονείρων μας, και μας χαρίζουν το πολυπόθητο εισιτήριο για τα μεγάλα ταξίδια του μυαλού.
Γιατί όταν αγοράζεις μια τριανταφυλλιά, δεν δίνεις σημασία στα αγκάθια που τυλίγουν τους βλαστούς, ούτε στις ατέλειές της. Σκέφτεσαι μόνο το πώς θα την περιποιηθείς, για να σου χαρίσει τα μπουμπούκια της.
Γνωρίζεις τις δυσκολίες που θα αντιμετωπίσεις, τον χρόνο και τον κόπο που απαιτείται, προκειμένου να βιώσεις τη χαρά, να τα δεις να γίνονται από ροδοπέταλα απαλά, βελούδινα και πανέμορφα.
Έτσι συγκρίνονται και οι σχέσεις. Φοβάσαι τον κίνδυνο της ασθένειας που πλήττει τα φύλλα της ευτυχίας και, όπου απαιτείται, επεμβαίνεις για να τα γιατρέψεις, όπως θα γιατρεύσεις και τη δική σου ψυχή.
Φορές τα καταφέρνεις, άλλοτε καταστρέφονται παρά την προσπάθεια.
Τις εποχές που χρειάζεται, θα κλαδέψεις κάθε προβληματικό τμήμα του εαυτού σου, με σκοπό να εξασφαλιστεί η υγεία της σχέσης.
Καμία σχέση, όμως, δεν ριζώνει και δεν ευδοκιμεί σε μόνιμους, σκιερούς τόπους προβλημάτων.
Κι όταν έρχεται ο χειμώνας, αντί να μαραζώνουμε, επιλέγουμε να ριζώνουμε βαθύτερα, τιμώντας την εκατοντάφυλλη υπόσχεση που δώσαμε στην αγάπη.
Κι αν το τριαντάφυλλο μαραθεί, εσύ θα γνωρίζεις ότι πάλεψες να το κρατήσεις ζωντανό και αντάξιο των προσδοκιών σου.
