Γράφει ο Αλέξανδρος Καρτέρης
Οι άνθρωποι που σε πλήγωσαν το ξέρουν. Μην αμφιβάλλεις ούτε για ένα δευτερόλεπτο. Ξέρουν ακριβώς τι έκαναν, πού χτύπησαν, πού άφησαν πληγές. Δεν ήταν απροσεξία, δεν ήταν λάθος που πέρασε απαρατήρητο. Το νιώθουν, το κουβαλούν μέσα τους, όσο κι αν παριστάνουν το αντίθετο.
Αλλά η διαφορά είναι πως δεν έχουν το θάρρος να το αντιμετωπίσουν.
Δεν είναι ότι το ξέχασαν. Δεν είναι ότι δεν τους πέρασε από το μυαλό. Είναι ότι δεν ξέρουν πώς να σηκώσουν το βλέμμα και να πουν «έφταιξα». Γιατί το να ζητήσεις συγγνώμη δεν είναι απλή υπόθεση. Απαιτεί δύναμη. Απαιτεί αυτογνωσία. Και, πάνω απ’ όλα, απαιτεί την ικανότητα να δεις τον εαυτό σου γυμνό μπροστά στο λάθος του.
Και ξέρεις τι κάνουν όσοι δεν το αντέχουν; Φεύγουν.
Χάνονται. Εξαφανίζονται. Αποφεύγουν κάθε πιθανή συνάντηση. Προτιμούν να προσποιούνται πως δεν έγινε τίποτα, πως δεν σε πλήγωσαν, πως δεν υπήρξες καν στη ζωή τους. Γιατί η σιωπή είναι πιο εύκολη από το να παραδεχτείς ότι ήσουν λάθος.
Αλλά η αλήθεια τους προδίδει. Είναι στο βλέμμα που χαμηλώνει όταν κάποιος αναφέρει το όνομά σου. Στην αμηχανία τους όταν τυχαία βρεθείτε στο ίδιο μέρος. Στο γεγονός ότι δεν βρίσκουν ποτέ τις λέξεις, γιατί ξέρουν πως όσες κι αν πουν, δεν μπορούν να αλλάξουν το παρελθόν.
Κι εσύ;
Μην τους περιμένεις. Μην σπαταλάς το χρόνο σου αναζητώντας μια συγγνώμη που δεν θα έρθει. Μην ψάχνεις κλεισίματα σε κεφάλαια που έμειναν ανοιχτά όχι επειδή δεν είχαν τέλος, αλλά επειδή εκείνοι δεν είχαν τη δύναμη να το γράψουν.
Ο πραγματικά δυνατός άνθρωπος δεν είναι εκείνος που δεν σφάλει ποτέ. Είναι αυτός που στέκεται απέναντι στα λάθη του και προσπαθεί να τα επανορθώσει.
Κι αν κάποιος δεν το έκανε για σένα, τότε μην αμφιβάλλεις ούτε στιγμή: δεν ήταν ποτέ αρκετά δυνατός για να σταθεί δίπλα σου.
