Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου
Παράξενη μέρα αυτή. Κουβαλά μύθους και παραδόσεις, σαν παλιά ρούχα που μυρίζουν σπιτικό. Κουβαλά μνήμη και ελπίδα μαζί, αυτόν τον παράξενο συνδυασμό που μόνο οι μέρες με βάρος αντέχουν. Σήμερα τα Φώτα. Σήμερα ο Φωτισμός. Κι εγώ δεν κουβαλάω ακόμα στις πλάτες μου τις επιλογές μου. Είμαι παιδί.
Σε κρατάω σφιχτά από το χέρι για να μη χαθούμε μέσα στον κόσμο. Τα δάχτυλά μου μικρά, τα δικά σου σίγουρα. Κι εσύ, μπαμπά, με σηκώνεις ψηλά. Όχι για να ξεχωρίσω. Για να δω. Να προλάβω το φως. Να δω τον Σταυρό να πέφτει στο λιμάνι και να πιστέψω, έστω για λίγο, πως όλα θα πάνε καλά. Πως κάτι αγιάζεται. Πως κάτι καθαρίζει. Πως κάτι αρχίζει από την αρχή.
Θυμάμαι το κρύο, το κίτρινο μπουφάν μου, τη μυρωδιά της θάλασσας, τις φωνές. Θυμάμαι τα βλέμματα να στρέφονται προς το ίδιο σημείο. Για μια φορά όλοι κοιτάζαμε το ίδιο πράγμα. Δεν υπήρχαν διαφωνίες. Δεν υπήρχαν φόβοι. Υπήρχε μόνο η στιγμή. Και το φως που έπεφτε πάνω στο νερό.
Σήμερα τα Φώτα δεν είναι απλώς μια γιορτή. Είναι μια υπενθύμιση. Ότι κάποτε πιστεύαμε χωρίς όρους. Ότι κάποτε κρατούσαμε ένα χέρι και αυτό έφτανε για να νιώθουμε ασφαλείς. Ότι το φως δεν ήταν πολυτέλεια, αλλά ανάγκη.
Κι ίσως γι’ αυτό αυτή η μέρα πονά και γλυκαίνει μαζί. Γιατί μας θυμίζει τι χάσαμε και τι ακόμα μπορούμε να βρούμε. Μια μέρα που φορά την ελπίδα και το φως. Κι εμείς τα έχουμε ανάγκη περισσότερο από ποτέ. Όχι σαν θαύμα. Σαν επιστροφή. Σαν ένα παιδικό χέρι που ψάχνει ξανά το δικό σου μέσα στο πλήθος, μπαμπά..
Σήμερα τα Φώτα, και ο Φωτισμός.. και μια ελπίδα, που ξαναγεννιέται στο Φως, την ώρα που σβήνουν τα φώτα και τα σπίτια ξεστολίζονται. Την ώρα που οι καλικάντζαροι γυρνάνε στη γη. Την ώρα που ο Σταυρός, γίνεται ένα με τη θάλασσα και ξαναγεννιέται..
