Γράφει η Ευαγγελία Αλιβιζάτου
Γιατί μπορώ να αντισταθώ σε κάθε τι κακό. Θα σου θυμίζω την παρουσία μου με πράξεις. Με λόγια. Με στιγμές. Από εκείνες τις χρωματιστές που, και να βρέχει, αυτές θα σχηματίζουν χαμόγελα ψυχής.
Εκείνες οι τρυφερές, ανεπαίσθητες λεπτομέρειες. Το λευκό φλιτζάνι στα δυνατά σου χέρια. Η δική μου σιωπή, που δεν με πιέζεις να εξηγώ. Το βλέμμα σου ψιθυρίζει «είμαι εδώ», πριν καν χρειαστεί να το δείξεις.
Μα κι όταν ο ουρανός αλλάξει χρώματα και ξεχνάς το χρώμα του ήλιου, εγώ γίνομαι ζωγράφος των δικών μας στιγμών. Μπερδεύω το χρώμα της αγάπης, το κόκκινο, με το ροζ, σαν το κοριτσάκι στα Goody’s, εκείνο που γελά μέχρι δακρύων.
Φτιάχνω μια δική μας άνοιξη από τις ωραίες, που το τζάκι με τις φλόγες μου θυμίζει ότι αργεί λίγο. Γιατί η αγάπη δεν είναι μόνο η λιακάδα. Είναι η βροχή και ο ήλιος μαζί. Είναι η υπόσχεση πως, ό,τι κι αν φέρει ο καιρός, εμείς θα έχουμε τα συναισθήματά μας.
Τίποτα δεν είναι τέλειο, αλλά εμείς κάνουμε το όμορφο «μαζί». Και το μαζί ανοίγει ουρανούς.
