Γράφει ο Άρης Γρηγοριάδης
Δεν με νοιάζει τι λες.
Δεν με νοιάζει τι γράφεις, τι ποστάρεις, πόσο σκληρή το παίζεις.
Θα σε καταλάβω από εκείνη τη μικρή στιγμή.
Τη στιγμή που θα σε κοιτάξω στα σοβαρά, κι εσύ — αντί να αποστρέψεις το βλέμμα — θα χαμογελάσεις.
Όχι γιατί είπα κάτι αστείο.
Όχι γιατί θέλεις να μου αρέσεις.
Αλλά γιατί, απλά, σου βγήκε.
Αυτό το μικρό, ανεξέλεγκτο, αυθόρμητο χαμόγελο που λέει «εδώ είμαι».
Αυτό θα είναι το σημάδι σου.
Το δικό σου “ναι”.
Αν είσαι για μένα, θα το δω στο πώς σε μαλακώνει το βλέμμα μου.
Στο πώς σπας για μια στιγμή την άμυνα.
Στο πώς ξεχνάς να προσέχεις τι δείχνεις, γιατί νιώθεις ασφαλής.
Γιατί το ξέρω: έχεις μάθει να προστατεύεσαι.
Έχεις μάθει να κρατάς τους ανθρώπους απέξω.
Να είσαι δυνατή, να ελέγχεις, να μην περιμένεις τίποτα από κανέναν.
Αλλά εγώ δεν ήρθα για να απαιτήσω χώρο.
Ήρθα για να δω αν υπάρχει ήδη μια θέση για μένα,
εκεί, πίσω από όλα όσα κρύβεις από φόβο μην πληγωθείς ξανά.
Κι αν είσαι για μένα,
θα το καταλάβω όταν με κοιτάξεις και χαμογελάσεις έτσι,
λίγο αμήχανα, λίγο απρόσεκτα,
σαν να σου ξέφυγε η καρδιά πριν προλάβεις να τη μαζέψεις.
Και τότε, δεν θα χρειαστεί να πεις τίποτα.
Θα το ξέρω.
Γιατί αν είσαι για μένα,
θα στο φανερώσει το χαμόγελό σου πριν καν το καταλάβεις εσύ.
