Γράφει η Φύλλις Γκούστη
Ποτέ μου δεν κατάλαβα εκείνους που έρχονται στην ζωή σου με 30 μποφόρ ανέμους, τόσο γρήγορα, τόσο παθιασμένα, σχεδόν σαρωτικά, τόσο σίγουροι για τον έρωτά τους για σένα.
Τόσο σίγουροι, μέσα σε ελάχιστο διάστημα ότι εσύ είσαι η μία τους, ο ένας τους.
Που ενώ, νιώθουν το «τοίχος», την αντίσταση που βάζεις για να προστατέψεις τον εαυτό σου, είναι λες και γοητεύονται ακόμα πιο πολύ από αυτό, που «πέφτουν» πάνω σου με όλη την δύναμή τους, να σε κατακτήσουν. Κανονικά.
Να σε κατακτήσουν, λες και είσαι κάποιο είδος τρόπαιο.
Και δεν παραιτούνται. Και όσο πιο πολύ προσπαθούν για να στο αποδείξουν, τόσο περισσότερο , βάζεις αντίσταση εσύ.
Και επιμένουν. Ναι, κι όμως, αντί να πτοούνται, επιμένουν.
Επιμένουν και μεταλλάσσονται σε υπέροχους καστανοπράσινους χαμαιλέοντες και έρχονται και δένουν με οποιαδήποτε Συνθήκη σου, με οποιοδήποτε θέλω σου, ακόμα και περίεργο.
Ακόμα και κακομαθημένα παρατραβηγμένο.
Και το μπορούν να «αλλάξουν» όλο τους το είναι τόσο! εύκολα, αρκεί να συμφωνήσουν μαζί σου, αρκεί εσύ να πέσεις στην παγίδα του Έρωτά τους.
Και εκεί που κανονικά θες χρόνια για να αλλάξεις δικές σου πεποιθήσεις.. εκείνοι, θέλουν… δευτερόλεπτα να ενσωματωθούν στον «ρόλο» που εσύ, θα «φας» για αλήθεια μέσα στην στάχτη και την απάτη που σου ρίχνουν, από σιγάααα σιγά, σχεδόν εγκληματικά.
Γιατί σαν εσένα, κανείς, καμιά. Εσένα άλλωστε περίμεναν ολάκερη την ζωή τους!
Αυτό που το πας;
Κάπου εκεί εσύ και μετά από τόσο αγώνα αντίστασης να κρατήσεις τις άμυνές σου μην και πληγωθείς, αρχίζεις από σιγά σιγά να χαλαρώνεις, να αφήνεσαι.
Γιατί άνθρωπος είσαι και εσύ και δεν παύει να υπάρχει μέσα σου η ελπίδα, ότι ο κατάλληλος , κάποια μέρα θα φανεί.
Και ενώ μοιάζει απίστευτο που φαίνεται να «ήρθε» , έστω και τόσο βιαστικά , γρήγορα, λες και θα πάθει ασφυξία χωρίς εσένα ήρθε.
Στοπ! Ξύπνα!
Τώρα που προλαβαίνεις. Παραμυθιάζεσαι και έχουν τάση ύπνου τα παραμύθια.
Αυτοί οι άνθρωποι, τα αρπακτικά της ψυχής και της καρδιάς σου, μόλις κατακτήσουν το έπαθλο της παράδοσής σου, του κορμιού σου, εξαφανίζονται και σε αφήνουν κομμάτια.
Πιο κομμάτια από ποτέ και το χειρότερο; Χωρίς καμία ντροπή ή ενοχή, ή δεύτερη σκέψη βρε αδερφέ για τον εαυτό τους.
Βλέπεις ήπιαν το αιματάκι της καρδούλας σου και γέμισαν για κάνα δυο μήνες συναίσθημα. Κέρδισαν ζωή, νέα κύτταρα!
Κέρδισαν το στοίχημα με τον εαυτούλη τους, ότι άλλο ένα.. δύσκολο κάστρο έπεσε και δώστου να ταΐζουν τον εγωισμό τους.
Άνθρωποι, κινητή απάτη.
Σκέψου λίγο λογικά, ποιος άνθρωπος αληθινά ανθρώπινος, που εννοεί την καψούρα του μαζί σου, σε χρόνο dt της πρωτογνωριμίας σας θα αλλαξοπιστούσε για να σε κερδίσει?
Θα μου πεις, δεν περνά ο έρωτας από την λογική.
Ωραία, νιώσε.
Δώσε χρόνο στην καρδιά σου να νιώσει πώς αισθάνεσαι πριν αποφασίσεις να ρίξεις την βουτιά στα βαθιά και να την παραδώσεις αμαχητί.
Έχε υπομονή, παρατηρητικότητα.
Αφουγκράσου τις κινήσεις του, πριν δώσεις την ψυχή σου. Προστάτευσε τον εαυτό σου.
Ο πραγματικά ερωτευμένος άνθρωπος, μπορεί να περιμένει μάτια μου, κατανοεί, σε καταλαβαίνει. Θέλει το καλό σου και δεν θα σε πιέσει.
Κι αν έτυχε και είσαι αληθινά ευλογημένος και μπορείς και αγαπάς..
Θα έρθει και το αντίστοιχα αληθινό που χρειάζεσαι και ψάχνεις.
Μην σκορπάς την αγάπη σου όμως, εκεί που αξίζουν να βλέπουν την πλάτη σου, να ακούνε την σιωπή σου.
Μεγάλωνε, ωρίμαζε και δίνε στον εαυτό σου , μέχρι να συναντηθούν οι δρόμοι σου με το όμορφα δικό σου.
