Γράφει η Μαρία Σταματοπούλου
Άφησέ με να αγγίξω όλες τις χρυσές σου χορδές, εκείνες που είναι η πηγή θαυμάτων της ζωής σου. Άφησέ με να νανουρίσω τρυφερά τους χτύπους της καρδιάς σου, με ένα τραγούδι που οι άγγελοι μελοποίησαν για να αφυπνίσουν την αγάπη στον άνθρωπο.
Ξέρεις πώς είναι η αγάπη δίχως όρους; Έμαθες και σου έμαθαν την αγάπη που δεν πληγώνει, που δεν κυνηγά ούτε γίνεται θήραμα στις παγίδες συναισθημάτων με ημερομηνία λήξης; Άραγε έμαθες κάποτε πως η αληθινή αγάπη είναι ελευθερία, ηρεμία, έρωτας και θεραπεία;
Άφησέ με να σε πάω σε έναν τόπο θαυμαστών δονήσεων, σε μία χώρα που το χαμόγελο δεν σβήνει, ούτε και ο θαυμασμός. Υπερτερούν η υπέρβαση και η θεραπεία! Καλοδεχούμενα και όλα τα υπόλοιπα συναισθήματα, όπως ζήλεια, θυμός, ανασφάλειες.
Θυμήσου όμως πως σε αυτή την χώρα όλα αυτά τα συναισθήματα μεταμορφώνονται σε κύκνους χρυσούς και ολόφωτους! Για αυτό σου τονίζω…. Πήγαινέ με εκεί, ακριβώς έξω από την πόρτα αυτής της χώρας… Και εγώ θα φτιάξω τα υπόλοιπα.
