Γράφει ο Κωνσταντίνος Ρούσσος
Δεν ήταν προειδοποίηση. Ήταν παραδοχή. Ένα «μην μπλέξεις μαζί μου» που κουβαλούσε όλα όσα δεν έλεγα. Όλα όσα είμαι και ξέρω ότι δεν χωράνε εύκολα σε κανέναν.
Δεν είμαι εύκολος άνθρωπος. Οι αλήθειες μου είναι κοφτερές και δεν ξέρω να τις χαρίζω με ζάχαρη. Οι πληγές μου δεν είναι καλά κρυμμένες και δεν προσποιούμαι ότι δεν υπάρχουν. Είμαι ένας άνθρωπος που δεν ξέρει από μέτριες καταστάσεις. Ή όλα ή τίποτα.
Σου το είπα για να σε προειδοποιήσω, να σου δώσω μια ευκαιρία να φύγεις. Γιατί εγώ, αν μπλέξω μαζί σου, θα είναι για τα όλα. Όχι για το λίγο, όχι για το εύκολο. Θα είναι για εκείνες τις νύχτες που ξενυχτάς μιλώντας για όσα φοβάσαι να παραδεχτείς. Θα είναι για τις μέρες που όλα μοιάζουν να πέφτουν πάνω σου κι εγώ θα είμαι εκεί, αμετακίνητος.
Δεν μπλέκω για να περάσω την ώρα μου. Δεν μπλέκω για να παίξω ή να αφήσω μισές αλήθειες. Κι αν φοβάσαι το βάρος, το «μαζί» μου, καλύτερα να φύγεις τώρα. Γιατί το μόνο που δεν θα κάνω, είναι να σου χαρίσω μισό εαυτό.
Κι όμως έμεινες. Έμεινες εκεί, σαν να ήξερες ότι όλο αυτό δεν ήταν απειλή. Ήταν ο τρόπος μου να σου πω «αν μπλέξεις μαζί μου, θα δεις το αληθινό. Όχι το φτιαχτό, όχι το εύκολο».
Δεν ξέρω πώς αντέχεις, αλλά κάθε φορά που σε κοιτάω, βλέπω την απάντησή σου. Δεν έφυγες. Μπλέξαμε. Και ξέρω, αν είσαι ακόμα εδώ, δεν το φοβήθηκες ποτέ.
