Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου
Οι άνθρωποι που σωπαίνουν δεν είναι αδιάφοροι.
Είναι γεμάτοι πληγές και ιστορίες ανείπωτες.
Κουράστηκαν να μιλάνε και να μην ακούγονται.
Να εξηγούν και να μη γίνονται κατανοητοί.
Να απολογούνται για πράγματα που δεν χρωστούσαν ποτέ.
Η σιωπή τους είναι άμυνα.
Κάστρο χτισμένο με πέτρες που τους πέταξαν.
Δεν μιλάνε γιατί έμαθαν ότι τα λόγια γίνονται όπλα στα χέρια των άλλων.
Κι όταν έχεις ματώσει αρκετά, μαθαίνεις να κλείνεις το στόμα σου.
Μην τους περνάς για αδύναμους.
Είναι πιο σκληροί απ’ όλους.
Έμαθαν να αντέχουν μόνοι, να στέκονται όρθιοι όταν οι άλλοι κατέρρεαν.
Έμαθαν να μιλάνε μόνο μέσα τους – εκεί που δεν φτάνει κανείς.
Κι αν ποτέ σε βάλουν μέσα στη σιωπή τους, να το θυμάσαι..
Δεν σε δοκιμάζουν. Σε εμπιστεύονται.
Κι αυτή η εμπιστοσύνη είναι πιο βαριά κι από χίλια «σ’ αγαπώ».
Οι άνθρωποι που σωπαίνουν μοιάζουν με τίγρεις πίσω από κάγκελα.
Ακίνητοι, αλλά επικίνδυνοι.
Δεν χρειάζεται να ουρλιάξουν για να τρομάξουν.
Η σιωπή τους αρκεί.
Γι’ αυτό, όταν συναντάς κάποιον που σωπαίνει, σεβάσου τον.
Γιατί η σιωπή του δεν είναι άδεια.
Είναι γεμάτη από όλα όσα δεν αντέχεις να ακούσεις.
