Γράφει η Εύα Καρρά
Σ’ έψαχνα στα πάντα.
Στις λέξεις που δεν είπες.
Στα βλέμματα που δεν τόλμησες να κρατήσεις.
Στα βράδια που άφησες άδεια, σαν άδειες σελίδες.
Έψαχνα το σημάδι σου σε κάθε μικρή πιθανότητα.
Ένα μήνυμα που δεν ήρθε.
Μια κλήση που δεν χτύπησε.
Ένα σημάδι ότι, έστω για λίγο, είχες σκεφτεί κι εμένα.
Κι ήσουν πάντα εκεί.
Εκεί που δεν μπορούσα να φτάσω.
Εκεί που δεν χωρούσα.
Εκεί που δεν ήθελες ποτέ στ’ αλήθεια να με αφήσεις να μπω.
Έσκιζα τον εαυτό μου να πλησιάσω.
Έσβηνα την αξιοπρέπειά μου σε κάθε λάθος “ίσως”.
Και το μόνο που έβρισκα ήταν κλειστές πόρτες και σιωπές.
Δεν έλειπες στ’ αλήθεια.
Ήσουν κάπου εκεί, απλώς τόσο μακριά που κάθε μου βήμα σε έσπρωχνε πιο πέρα.
Και κάπου εκεί κατάλαβα:
Δεν είναι όλες οι αποστάσεις θέμα χιλιομέτρων.
Μερικές αποστάσεις είναι απόφαση.
Σ’ έψαχνα στα πάντα.
Κι ήσουν πάντα εκεί που δεν μπορούσα.
Κι ίσως… ίσως ποτέ δεν ήθελες στ’ αλήθεια να σε βρω.
