Γράφει η Αστέρω
Κοίτα να δεις τώρα φιλαράκι που υπάρχουν και γυναίκες που εννοούν αυτά που λένε.
Δε λένε «όχι» για να τις κυνηγήσεις να το κάνουν «ναι», δε λένε «τίποτα» όταν έχουν να σου σύρουν ένα σωρό και δεν λένε «φύγε» όταν δε θέλουν να φύγεις.
Μαγικό ε; Κι όμως, πίστεψέ με υπάρχουν.
Είναι αυτές που τα λόγια τους και οι πράξεις τους έχουν μπέσα και συνάδουν. Που δε δίνουν την καρδιά τους δεξιά και αριστερά. Αυτές που κάθε λέξη που σου είπαν -για το πώς νιώθουν- είχε αντίκρισμα κανονικό και όχι μουσαντένιο. Είναι αυτές που δεν ερωτεύονται κάθε τρεις και λίγο, αυτές που την αγάπη τους δεν τη δίνουν όπου να ‘ναι. Αυτές που ορίζουν μόνες τους το παρακάτω τους και δε χρειάζονται καμία νουθέτηση. Σε όποιο μήκος και πλάτος της γης κι αν βρεθούν. Αυτές που έτσι και νιώσουν εγκατάλειψη, τα κάνουν πουτάνα όλα για να σηκωθούν όρθιες. Κι ας πονάνε και οι ρίζες των μαλλιών τους για σένα.
Θα παλέψουν για το «μαζί» σας μέχρι να νιώσουν πως η μπάρα της αξιοπρέπειάς τους έχει στεγνώσει, αλλά δε θα θέλουν να ξέρουν για σένα ούτε τα αρχικά του ονόματός σου έτσι και καταλάβουν πως τις έπαιξες στα ζάρια. Ακόμη κι αν κάπου βαθιά μέσα τους δε θα ήθελαν καν να το σκεφτούν αυτό.
Όχι, μην μπερδευτείς και τις περάσεις για Πηνελόπες. Ξέρουν να γεμίζουν το κρεβάτι τους και δε θα ελπίζουν πως θα μετανιώσεις. Μπορεί ο κάθε «μνηστήρας» να παίρνει τη μορφή σου, αλλά εσένα δε θα διακινδυνέψουν να σε συναντήσουν ποτέ ξανά γιατί γνωρίζουν την Αχίλλειο πτέρνα τους. Και σίγουρα δε θα κάτσουν να πλέκουν και να ξηλώνουν περιμένοντας, με μια ζωή στην αναμονή.
Είναι αυτές που αυτός ο ένας θα τις έλεγε «κορίτσι μου» αλλά οι πολλοί θα τις πουν καριόλες. Και είναι εντάξει μ’ αυτό. Γιατί δε θα κοροϊδέψουν κανέναν και οι προθέσεις τους ήταν, είναι και θα είναι πάντα ξεκάθαρες.
Κοίτα να δεις που υπάρχουν και τέτοιες γυναίκες φιλαράκι.
