Γράφει η Γεώρα
Τώρα που η ζωή μας τα έφερε όλα μία πολύ ωραία τούμπα. Τώρα που μας έβαλε στον πάγο και πάτησε με το έτσι θέλω το κουμπί της παύσης στην καθημερινότητά μας. Τώρα που όσα δεδομένα είχαμε μας τα έκανε ζητούμενα, τι κάθεσαι και κλαίγεσαι;
Ξέρω πως φοβάσαι. Μα είσαι στο νοσοκομείο; Είσαι σε αυτούς τους τοίχους του νοσοκομείου και δεν μπορείς να αναπνεύσεις επειδή προσβλήθηκες από τον ιό ή είσαι στο σπίτι σου; Είσαι τυχερός και είσαι στο σπίτι σου, αλλά κλαίγεσαι.
Κλαίγεσαι επειδή δεν μπορείς να πας για καφέ αλλά μπορείς να έχεις χρόνο να παίξεις με τα παιδιά σου που η καθημερινότητα δεν σου άφηνε τα περιθώρια να τα ζήσεις λίγο πιο πολύ και ουσιαστικά.
Κλαίγεσαι γιατί δεν μπορείς να πας να κάνεις γυμναστική έξω – που μεταξύ μας δεν ήσουν και φαν της πιο παλιά- αλλά δεν σκέφτεσαι ότι ίσως μπορείς να κάνεις στο σπίτι με την γυναίκα σου και να έρθετε ακόμα πιο κοντά.
Κλαίγεσαι γιατί δουλεύεις από το σπίτι, τι συμφορά, είσαι σε χειρότερη θέση από τους γιατρούς και τους νοσηλευτές που παλεύουν κάθε μέρα με το “τέρας”, τους ανθρώπους που δουλεύουν στα Super Market για να μπορείς να πηγαίνεις εσύ ώστε να μη σου λείψει τίποτα, τους ανθρώπους που είναι υπεύθυνοι για την καθαριότητα, είσαι το παιδί που έρχεται σε επαφή με χιλιάδες ανθρώπους όταν τους πηγαίνει τον καφέ τους στο σπίτι και τέλος πάντων είσαι αυτός που είσαι μόνος σου στο σπίτι;
Είσαι μόνος; Γιατί τότε, ναι ρε φίλε να σου πω ότι εσύ που ζεις μόνος, ναι για σένα είναι λίγο ακόμα πιο δύσκολο, αλλά ξέρω ανθρώπους που είναι μόνοι και παλεύουν πιο πολύ.
Αποφάσισαν να μην τους πάρει από κάτω, αξιοποιούν τον χρόνο τους σωστά, γνωρίζονται με τον εαυτό τους, διαβάζουν, γράφουν, ακούνε μουσική και τόσα άλλα και βλέπουν τους δικούς τους μέσα από μία κάμερα γαμώτο και δεν μπορούν να τους αγκαλιάσουν, όσο εσύ γκρινιάζεις πως δεν ξέρεις ποιον έχεις δίπλα σου και πως τα παιδιά σου σε έχουν ζαλίσει.
Έπαιξες μαζί τους κάτω στο πάτωμα και τα χαχανιτά σας ακούστηκαν σε όλη την ανθρωπότητα, ένδειξη ζωής και ελπίδας! Μαγείρεψες με την γυναίκα σου το αγαπημένο σας φαγητό παρέα με μουσική; Χορέψατε μαζί, γελάσατε, βρήκατε τον χαμένο σας ερωτισμό;
Έβγαλες εκείνο το καλό σερβίτσιο για να αλλάξει η διάθεση, επειδή συνειδητοποίησες πως δεν έχει νόημα να το κρατάς σε μία ειδική περίσταση, αλλά πρέπει να το χαρείς ή ακόμα;
Όχι! Επέλεξες το μαύρο. Μία συμβολή κλείσε την τηλεόραση! Η ζωή δίνει μία δεύτερη ευκαιρία και από την άλλη πλευρά σου δείχνει την αλήθεια της, τον θάνατο! Κάποιες φορές θα φοβάσαι και θα τα βλέπεις όλα μάταια. Είναι λογικό και κάτι ανθρώπινο, δεν μπορείς να ελέγξεις την όλη κατάσταση και τρομάζεις, όμως έχεις χρόνο μην τον σπαταλάς.
Μίλησε με τον άνθρωπό σου, με τα παιδιά σου και με εσένα. Και αν ξέρεις κάποιον που είναι ολομόναχος να του τηλεφωνήσεις γιατί το έχει περισσότερη ανάγκη και μη ξεχάσεις τους ηλικιωμένους που φοβούνται παραπάνω.
Και όταν γίνει ξανά η επανεκκίνηση να μη ξεχάσεις όσα έμαθες, να κουβαλάς ανθρωπιά μέσα σου και να θυμάσαι πως η ζωή δεν δίνει τρίτη ευκαιρία. Δεν είναι μαύρος ο ορίζοντας, κλείσαμε τα παντζούρια στον ήλιο και σε εμάς τους ίδιους. Ας τα ανοίξουμε να μπει φως!
