Γράφει ο Σπύρος Σταθάτος
Έχετε ακούσει πολλές φορές να λένε: «με απογοήτευσε», «δεν το περίμενα», «δεν ήταν συμπεριφορά αυτή», και άλλα τέτοια συναφή. Με αυτό τον τρόπο θέλουμε να εκφράσουμε την δυσαρέσκειά μας, την έκπληξη ή ακόμη και την απογοήτευση από την συμπεριφορά ενός ανθρώπου.
Όταν έχεις «επενδύσει» συναισθηματικά σε μια σχέση, φιλική ή ερωτική, είναι φυσικό να πέφτεις από τα σύννεφα και να πληγώνεσαι. Πολλές φορές, όταν τα πράγματα δεν πάνε όπως τα θέλουμε, πέφτουμε ψυχολογικά και απογοητευόμαστε. Είναι ανθρώπινο.
Τι είναι όμως αυτό που μας πληγώνει πραγματικά; Οι άνθρωποι ή οι προσδοκίες που έχουμε από αυτούς; Τι θα θέλαμε από αυτούς; Να σταθούν στο ύψος των περιστάσεων και τα λόγια τους να συνοδεύονται από πράξεις.
Γιατί καλή η αγάπη, η εμπιστοσύνη και η στήριξη, στη θεωρία και όσο όλα βαίνουν καλώς, αλλά πολλές φορές, την κρίσιμη στιγμή, αρχίζουν τα «αλλά» και τα «δεν» ή αλλιώς «η μνήμη χρυσόψαρου». Πώς αλλιώς κάποιοι θα πάνε «όπου φυσάει ο άνεμος, για να σωθούν;». Ας μην ξεχνάμε ότι η ασθένεια της εποχή μας είναι ο «παρτακισμός».
Ποια θα πρέπει να είναι η αντίδρασή μας; Αρχικά, οφείλουμε να είμαστε ρεαλιστές. Στη ζωή θα συναντήσουμε κάθε λογής ανθρώπους. Τίμιους, σοβαρούς, διπρόσωπους, συναισθηματικούς, κυνικούς, λογικούς, τυχοδιώκτες, αμοραλιστές κτλ. Δυστυχώς ή ευτυχώς, οι χαρακτήρες φαίνονται, αργά ή γρήγορα.
Φυσικά και δεν μπορούμε να κάνουμε κάτι για να αλλάξουμε κακές συμπεριφορές. Αυτό που μπορούμε να κάνουμε όμως είναι να προσπαθούμε να μην επηρεαζόμαστε από αυτές τις συμπεριφορές. Να τις εντάσσουμε στο πλαίσιο των πιθανοτήτων. Αν συναναστρεφόμαστε με πέντε-δέκα σωστούς ανθρώπους, μπορεί να τύχει και ένας λάθος.
Σε περίπτωση που είναι παραπάνω οι λάθος άνθρωποι, τότε κάτι θα πρέπει να επανεξετάσουμε στη ζωή μας (ίσως εμπιστευόμαστε εύκολα και πολύ!).
Όσο μεγαλώνει και ωριμάζει κάποιος, πρέπει να ξέρει τι θα αντιμετωπίσει από τη ζωή και να μην πετά στα σύννεφα, αναφορικά με τις προσδοκίες του από τους άλλους. Ακόμη χειρότερα, μην πέσει στην παγίδα του «εγώ φέρομαι σωστά, αρά και σε μένα θα φερθούν σπαθί» .
Το πώς φέρεται ο άλλος, είναι καθαρά δική του υπόθεση και εξαρτάται από πολλούς παράγοντες. Από τον μόνο που μπορούμε να έχουμε απαιτήσεις είναι από το εαυτό μας. Αν αυτό το κάνουμε «μότο ζωής», δεν υπάρχει περίπτωση να εκπλησσόμαστε με τίποτα, ποτέ και από κανένα.
Να θυμάστε ότι η ζωή είναι μικρή και είναι κρίμα να την αναλώνουμε σε «αν» και σε «γιατί», από προσδοκίες που δεν πραγματοποιήθηκαν.
Είναι προτιμότερο να τη ζούμε, δίνοντας αξία στην κάθε στιγμή!
