Γράφει η Δανάη Χριστοδούλου
Η αγάπη των γονιών είναι ένα παράξενο είδος αγάπης. Δεν έχει όρους, δεν έχει προσδοκίες. Δεν περιμένει ανταλλάγματα, δεν ζητά ανταπόδοση. Είναι εκεί από την πρώτη στιγμή που ανοίγεις τα μάτια σου στον κόσμο, σταθερή και αμετακίνητη, ακόμα κι όταν όλα τα υπόλοιπα στη ζωή σου αλλάζουν.
Οι γονείς σου δεν περιμένουν να τους αγαπήσεις όπως σε αγαπούν. Ξέρουν ότι αυτό δεν γίνεται. Η αγάπη που σου δίνουν είναι τόσο απόλυτη, τόσο βαθιά, που δεν μπορεί να μετρηθεί ή να συγκριθεί. Είναι αυτή που σε κρατάει ζωντανό, που σε κάνει να πιστεύεις στον εαυτό σου, που σου δίνει το θάρρος να ονειρεύεσαι.
Όσο μεγαλώνεις, συνειδητοποιείς πόσα έκαναν και κάνουν για σένα. Πόσες φορές άφησαν τα δικά τους «θέλω» στην άκρη για να δώσουν χώρο στα δικά σου. Πόσες στιγμές έμειναν ξάγρυπνοι για να σε φροντίσουν, πόσες φορές χαμογέλασαν όταν εσύ δεν πρόσεξες, μόνο και μόνο γιατί είδαν την ευτυχία σου.
Κι εσύ; Εσύ τους αγαπάς, φυσικά. Αλλά ποτέ δεν μπορείς να τους δώσεις πίσω το ίδιο μέγεθος αγάπης. Είναι αδύνατο. Όχι γιατί δεν το θέλεις, αλλά γιατί αυτή η αγάπη είναι μονόδρομη. Ξεκινάει από εκείνους και διαπερνά τη ζωή σου, χωρίς να ζητά επιστροφή.
Αυτό την κάνει ανεκτίμητη. Το γεγονός ότι δίνεται χωρίς όρους. Ότι υπάρχει ακόμα κι όταν κάνεις λάθη, ακόμα κι όταν τους απογοητεύεις. Είναι το στήριγμα που δεν φθείρεται, η βάση πάνω στην οποία στηρίζεσαι όταν όλα τα άλλα μοιάζουν αβέβαια.
Και όσο κι αν δεν μπορείς να την ανταποδώσεις, μπορείς να την τιμήσεις. Με ευγνωμοσύνη. Με το να είσαι εκεί όταν σε χρειάζονται. Με το να θυμάσαι πως, ακόμα κι όταν ο κόσμος γίνεται σκοτεινός, αυτοί είναι το φως που ποτέ δεν σβήνει. Η αγάπη των γονιών δεν χρειάζεται ανταπόδοση. Απλώς, αξίζει να την εκτιμήσεις.
